Dipak site

बिगत को पाना

2011-06-13T03:26:00.000-07:00

जूनको शीतल किरण नरम, न्यानो र मादकता, के यो मात्र मेरो सोचाइ हो, सिर्फ एउटा भावुक अनुभूति? काला टाटा भैकन पनि किन जूनको त्यो सौन्दर्य औधि राम्रो लाग्छ मलाई, किन थाक्दैनन् र अघाउँदैनन् यी आँखाहरु हेरेर उसलाई। शायद ज्ाूनमा मन र मायाको अभिव्यक्ति
भएर होला। नरिसाउ अब देखी म तिमीलाई जुनु भन्छु है ...
तिमीलाई छुन अध्यारोको साहारा लिनु परेन कहिले न त तिमीलाई छुन उज्यालोको साथ नै लिनु प¥यो अझ भनौ भने जुनुु तिमीलाई मैले छुनु नै परेन , अझ त्यतिमात्र नभनौ तिमीलाई मैले छुन नै चहिन, छुन नचाहेको पाप लाग्ला भनेर हो तर पापी रहेछु क्यारे रुनु प¥यो मलाई तिमीलाई भन्दा धेरै, दाग लाग्ला जुनमा कतै तिमीलाई छुनु भन्दा पहिले हजार पटक सोचेथे मैले त्यसैले बरिष्ठ पाखुरा प्यारालाईसीसको जस्तै कामेको थियो तिमीलाई छुन खोज्दा, छुन डराउनेले कसरी हात थाम्ला जिन्दगीभर, कसरी साथ निभाउला जिन्दगी भर के यस्तै सोचेर मुटु फिर्ता मागेकी हो त जुनुु तिमीले । तिमीलाई मैले निशंकोच छोएको भए, तिमीले पनि निर्विरोध छु दिएको भए बढी भन्दा बढी हामी प्राकृतिक बन्थ्यो बढि भन्दा बढी
हामी दुनीय विर्सन्थ्यो, एक छिन स्वर्गीय आनन्दमा हुन्थ्यो त्यति मात्र तर जुनुु छुदै नछुएको मनको गहिराईमा किन पुग्नु म । म त मनको स्पर्सलाई जिवनको सहयात्रा ठान्दा ठान्दै पनि त्यहि स्पर्स बाट एकाएक करेन्टको झटका लागेझै धेरै पटक उछिटिएको मान्छे । जुनुु कोहि बिना कोहि बाँच्नै नसक्ने पनि होइन । जस्तो तिमी बिना म र म बिना तिमी बाच्नै नसक्ने पनि होइन तर पनि कुनै समय यस्तै लाग्थ्यो हामीलाई कुनै दिन । लाग्थ्यो जुनुु बिना दिपक अपुरो छ अधुरो छ र सायद जुनुुलाई पनि लाग्थ्यो दिपक बिनाको जुनुु अपाङ्ग छे असाहय छे तर यथार्थ त्यो रहेनछ । जुन आज हाम्रो अगाडि छर्लङ छ । आज साथ छुटि सके पनि तिमी मेरी नै हो रे यथार्थ हाम्रो जे होस अझ यो मन त के भन्छ थाहा छ जुनुु तिम्रो लागी यो ज्यान सधैको लागी हाजीर छ रे ।
पुरानो डायरी पल्टाउदै हेरे २०६२ मंसीर महिनाको शनिबारको दिन रहेछ पहिलो दिन तिमी र म घुम्न निस्केको चोखो मायाको शिलान्यास गरेको, माया पीरतीको डोरी बाटन थालेको अनि सुनौलो भविष्यको कल्पनामा पशुपतिको कैलाश डाडामा गएर गफ गर्ने बाहनामा बदम किनेर खाएको । तिमी पनि बा आमा लाई ढाटेर आयो होइन पशुपति । खै जुनुु त्यो दिन मलाई लागेको त्यस्तो होकी तिमी राम्री नै थियो थाहा छैन तर त्यति धेरै मान्छेको हुलमा तिमी भन्दा राम्रो अरु कोहि देखिएन । मन मनै कल्पना गर्न भ्याई हाले हामी आकाश भन्दा माथी छौ सुन्दर सपना को महलमा तिमी अनि म । तिमी कति सुरो है जुनुु छोरी मान्छे भएर पनि । म त कुनै केटी मन परे पनि तिमी लाई माया गर्छु भन्न सक्दिन । धेरै डर लाग्छ । तर तिमीले त कति सजिलो गरी भन्यो कि म संग जिन्दगी बिताउन चाहन्छु भनेर । म कति कायर है जुनुु मैले त तिमी संग प्रेम सम्बन्धी केहि कुरा नै गर्न सकिन फेरी तिमी पनि कीन लजाएकी नि । त्यो मन्दिर, हरियो चउर, त्यो रुख अनि हामीलाई टुलुटुलु हेरीरहेको पशुपतिको गजुर नै साक्षी होला है हाम्रो मायाको ।
असोज महिना, बिस्तारै बढेको चिसो, दशै सकेर शहरमा पढन आएको म । बिहानीको मिर्मीरे उज्यालो, चिसो हावा अनि बाक्लो हुस्सुलाई छिचोलेर बल्ल बल्ल कक्षामा पुग्दा टन्न भरेर ठाउनै थिएन । फेरी प्याक हुदा पनि किन तिम्ले नै बस्न दिएको नि । साथीले तिमीलाई गाली गर्दै थियो किन कोचेको भनेर । मैले त कसैलाई पनि चिन्दैन थिए, कति जाती तिमी, अनि कति राम्री, कति धेरै साथी तिम्रो, अनि कति मिठो बोली मलाई मात्र लागेको हो की तिमी थियो नै त्यस्तै । तिमी संग पहिलो दिन परिचय नभएपनि तिमी पहिलो साथी थियो मेरो त्यो कक्षामा । हुुन त पारु तिर्थ पनि त्यहि कलेज मा पढने भनेको थियो तर खै देखिएन । फेरी तिमी भए तिरै किन डेरा सरेछु तिमी पनि किन आएको नि मैले नै टयुसन पढने ठाउमा । हो जुनुु मैले नढाटी भन्नु पर्छ तिमीलाई त मैले त्यति खेर सम्म एउटा घनिष्ट साथी मिल्ने साथी सोचेको थियो पारु जस्तै, शान्ती जस्तै सुसीला जस्तै अनि गंगा जस्तै । मैले त तिमीलाई भनेको थियो नि जुनुु हामी सगै नहिडौ सबैले हामीलाई जिस्काउन थाल्यो भनेर तर तिमी मानेनौ उल्टै भन्नेको मुख टाल्न सकिदैन भन्यौ । विश्व अनुप हिमाल लाई हाम्रो कुरा गर्ने बाहना मात्र भयो । फेरी त्यो राकेश सर पनि ”कस्तो राम्रो छ तिमीहरुकोे जोडी ” भन्छ । थाहा छ जुनुु कहिले त मलाई रीस पनि उठथ्यो तर तिमी केटी मान्छे भएर पनि केहि नभन्ने कति सोझी तिमी सबैले जिस्काएर हो त तिमीले मेरो नोटमा तिम्रो र मेरो सम्बन्धको कुरा गरेकी, मायाको कुरा गरेकी, सुन्दर सपना देखेकी हो ।
सायद लाग्थ्यो मैले पशुपति क्याम्पसमा भर्ना गर्नु, त्यहि डी सेक्सनमा पढन बस्नु, तिमी भएति डेरा सर्नु, अनि त्यो बाटोमा तिमी र म मात्र हुनु । तिमी पनि बिहानीको कक्षामा नै भर्ना हुनु, म भए तिरै तिमी पनि ट्युसन पढनु कस्तो संयोग है जुनुु । कहिले त लाग्थ्यो भगवानले नै जुराई दिए जस्तो । सधै भेटे पनि, देखेपनि कस्तो है तिम्रो बानी म संग नै बस्नु पर्ने एउटै बेञ्चमा अनि म पनि झन के भको त जहा तिमी बस्यो त्यहि बस्नु पर्ने, सगै बस्नु पर्ने, एकले अर्काेलाई स्पर्स नगरी त बस्नै नसक्ने । कलेज बन्द हुदा कस्तो टेन्सन हुन्थयो है तिमीलाई अनि पढाई नहुने बितिकै पशुपतिमा मन्दिर घुम्न पुगीहाल्ने । त्यो सडक, गल्ली अनि दोबाटोहरु हामी हिडदा कति छोटो भएको है जुनुु । तिम्रो आगन भई हिडदा तिमी बस्ने घरको छतमा मेरो आखा नचाहेर पनि त्यता तिरनै दौडिहाल्थ्यो अनि साथीहरुलाई भनि दिन्थे मेरो जुनुु उ त्यहा बस्छे जुन तारा जस्तै माथी चम्केर । तिमी मलाई किन त्यति धेरै माया दिएको जुनुु बिहन पढदा पनि सगै हुदा पनि नभएर बा आमालाई ढाटेर मेरो कोठामा नै आउनु पर्ने । झन मेरो बुबा मोमी कोठामा हुदा नआउनु भनेको आयो होइन । पक्रिएन त रंगे हात । बुबा ले तिमीलाई तिम्रो घर कता भन्दा तिमी कस्तो गरी डराएको लाटी । थाहा छ जुनुु मैले बुबामोमी लाई त्यहि दिन नै भनेको थिए मैले मन पराएको केटी यहि हो भनेर । पुस महिनाको महिनाको त्यो चिसो मौसम, बाक्लो कुहीरो अनि जाडोमा कलेज आउनु पर्ने तिमी लाई चाहि कति राम्री हुनु पर्ने टोपी पञ्जा नलगाएर कलेज आउथ्यो । थाहा छ जुनुु तिमीलाई मैले टोपी पञ्जा किनी दिदा तिम्रो जुनुुलाई मात्र ल्याईदिने भन्दै तिम्रो साथीहरुले भन्दा कहिले त एकदम रीस उठथ्यो । किन डाहा गरेको होला है तिनीहरुले । त्यो पशुपति मन्दिरको सबै भित्ताहरुले देवलहरुले मुर्तिहरुले अनि माटोले पनि चिन्छ होला है । अनि मन्दिर भित्रको शिवले भन्थ्यो होला आयो यी जोडीहरु भनेर कीनकी धेरै भएछ तिमी र तिनीहरुको दर्शन गर्न गएको । दक्षिणकाली मन्दिर, गोदावरी, सुन्दरीजल, बालाजु पार्क स्वप्न बगैचा हरुलो पनि भुलेको छैन होला है हामीलाई । तिमी र म कहिले हात अनि कहिले अंगालो मारेर हिडेको । थाहा छ जुनुु तिमी संग हिडदा त मलाई यस्तो लाग्थ्यो मेरो वरीपरी अरु कोही छैन शुन्य छ । आँखामा मनमा, प्रत्यक धडकनमा मात्र तिमी । त्यसैले त तिमी बाट एकछिन टाढा जान सक्दीन थिए अनि तिमी पनि कुनै दिन मेरो मोबाइल अफ भयो भने अनुप र अशोक को मोबाइलमा फोन गरेर दुःख दिन्थ्यो होइन । तिम्रो बुढीको फोन आयो किन मोबाइल अफ गरेका भन्दै आउथ्यो राती । कति मिठो थियो है तिम्रो र मेरो साथ । तिमीले माया गरेरै हो त जुनुु मलाई बाबा भनेका अनि तिम्रो घरमा खाजा खादा मेरै जुठो थालमा खाएको । तिमीलाई घाउ हुदा मलाई धेरै दुख्थयो जुनुु सायद तिमीलाई पनि त्यस्तै हुन्थयो होला ।
पशुपति जादा, दक्षिणकाली जादा तिमीले अर्कै बर मागेकी हौ त जुनुु । किन तिमी एकाएक परिवर्तन हुन थालेको । तिमीलाई त मैले निस्वार्थ प्रेम गरेको थिए । हो जुनुु म हरेक समस्या लडन तयार थिए । तर तिम्रो घरमा म जादा तिम्ले अरुको इमेल किन खोलेको फेरी मेरो आखा पनि कस्तो तिमीले हानेका पासवर्ड देखीहाले तिम्रो नाम पो रहेछ । थाहा छ जुनुु त्यो दिन म छागा बाट खसे जस्तै भए । तिमीले पनि साथी मात्र हो भनेर ढाट्यो । अफिसमा ढाटेर आएको थिए तिमी लाई भेटन कति खेर अफिस पुगे थाहा नै भएन ।
अब त तिमी आधुनीक भयो है जुनुु साथी लाई आइ लभ यु भन्दा पनि साधारण भयो म त पुरानो जमनाको मान्छे तिमीले यस्तै भन्यो होइन मलाई । अनि कति सजिलै गरी भन्यो है तिमी त अब डाक्टर र ईन्जिनियर संग मात्र बिहे गर्छु भनेर । के तिमीले मन्दिर मा गएर यस्तै बर मागेकी हौ त जुनुु । फेरी किन चिनायो तिम्रो साथी कमला लाई सुनिता लाई फेरी किन भन्यो उ मेरो केटा साथी हो भनेर ।
नजिकिदै गरेको परिक्षामा मलाई असर पर्छ भनेर अलिकति पनि सोचेन है तिमीले । जुनुु तिमीले पटक पटक छातीमा प्रहार गरेको भालाबाट म भाग्न नै सकिन । साथीहरु त भन्थ्यो आजको जमनामा पनि निस्वार्थ प्रेम गर्ने हो भनेर तर मैले तिमीलाई कहिले त्यस्तो सोचिन । गल्ती तिम्रो होइन जुनुु मेरै हो दोष मेरै हो तिमीलाई दुनिया बिर्सेर मन पराउनु, मुटु भित्र राख्नु आखा भरी सजाउनु , मन भरि फुलाउनु । कल्पना नै कल्पना मा भित्र डुबेर तिमी सँग सपनाको संसार देख्नु । हो जुनुु म समय अुनसार चल्न सकिन र पो तिमीसंग एकहोरो भइ रहे आफ्नै जिन्दगीको अमुल्य पढाई पनि बिगारे ।
पुर्णीमाको रात पनि औसीको भन्दा अन्धकार लाग्न थाल्यो फेरी तिमीले कति सजिलै गरी भन्यो तिम्रो परिवारले डाक्टर इनजीनियर बाहेक अरु संग बिहे नै गर्दैन भनेर । तिमीलाई तिम्रो परिवार आफन्तको सबै थाहा थियो त फेरी किन म संग सम्बन्धको चाहना राख्यो र फेरी किन म बाट टाढा हुन सक्दैन तिमी मेरो साथी मात्र भए पनि बन भनेर नाटक गर्छाै । कहिले त लाग्थ्यो साथी संग गएर तिम्रो घरमा सबै कुरा गरदिउ अथवा बाटो मा तिमीलाई भेटेर सिन्दुर हालौ तर के गर्नु तिमी नै म सँग खुसी छैन भने के नै पो गर्न सक्छु । तिमीले जहिले पनि भेटदा तिम्रो बिनोदको मात्र कुरा गर्न थाल्यो । धेरै खुसी दिन्थ्यो होला है इन्जीनियर बिनोद ले तिमी लाई । त्यसैले त जुनुु तिम्रो पत्रहरु फोटोहरु सबै तिमीलाई नै फिर्ता गरीदिए । त्यो पल मलाई थाहा थिएन जुनुु म जिउदो थिए कि लास । तिमी हिडने बाटो कुरी बस्थे अनि फर्कन्थे ।
किनकी मेरो आँसुहरुले तिमी सँग बोल्न नै दिदैन थियो । मलाई थाहा थिएन छोरी मान्छेको मन पनि यति कठोर हुदो रहेछ पत्थर जस्तै । मेरो आखाको आँसुलाई त तिमीले साउने झरीको पानी सम्झेछ पल पल बगेको देख्दा पनि तिम्रो मन अलिकति पनि परिवर्तन भएन खै । हो जुनुु मलाई थाहा थिएन कहिले रात पर्छ कहिले घाम झुल्कीन्छ । कहिले खाने समय हो कहिले सुत्ने समय अनि कुनै बेला आफै सोध्थे के म पागल त भइन । के गर्नु जुनुु तिम्रो झुठो माया जालमा यस्तो गरी फेसेकी निस्कन धेरै गा¥हो भयो साचो भन्छु म निस्कन नै सकिन । निस्कने प्रयास गर्दा गर्दै पनि आफुले आफैलाई सम्हाल्दा सम्हाल्दे मेरो परिक्षा पनि सकेछ पछि थाहा भयो मैले परिक्षा त दिएछु खै यो परिक्षा मा तिम्रो शुभकामना पनि आएन । म किन बहुला जस्तो भए तिम्रो लागी यस्तो गरी थाहा छैन तर थोरै अनुभव गरे मान्छे हरु किन आत्माहत्या गर्छ भनेर । फेरी सोच्थे यी सब पिडा तिमीलाई भनेर केहि हुदैन किनकी तिमी त धेरै खुसी छौ ईन्जिनियर को साथ पाएको छौ । म त सडक को धुलो भए तिमीले हजारौ पटक कुल्चिए पनि सहनु पर्छ । दिल उज्यालो छ मन अध्यारो छ औचित्य के रहयो र पुर्णीमाको चम्किलो जुनको पनि ।
हो जुनुु तिमीलाई त मैले भनेको थियो नि धेरै केटाहरुले टाइमपास को रुपमा हेर्छ, मनोरञ्जनको रुपमा हेर्छ, स्वार्थको रुपमा हेर्छ अनि एकै छिन स्वर्गिय आनन्द पाउनको निम्ती हेर्छ भनेर मैले यो पनि भनेको थिएकी तिमीलाई बिनोदले तिम्रो शरिर मात्र चाहन्छ भनेर तर तिमी मानेनौ । मेरो केहि कुरा पनि सुनेनौ । तिमी त धन सम्पत्ति देखेर प्रेम गर्न थाल्यो । फेरी किन मानेनौ त तिमीले बिनोद ले भनेको कुरा किन बिताएनो एक पल उनी सग कि मलाई झुटो बोल्यो तिमीले । म पनि कस्तो है जुनुु तिमीले हजारौ चोट दिदा पनि तिम्रो काम पर्दा समस्या पर्दा , साथ चाहिदा जरुरी काम पर्दा पनि तिमी भए ति गइ हाल्ने । कमला, हिमाल, अनुप, बिश्व हरुले त गाली पनि ग¥यो फेरी किन त्यसकै पछि हिडेको भनेर । तर के गर्नु जुनुु म तिम्रो दुःख सुन्न चाहदिन थिए । त्यसैले त गए यो शहर छाडेर तिमी भन्दा पर । मलाई थाहा थियो जुनुु तिम्रो अर्कै इन्जीनीयर सँग बिहे हुदैछ, इन्गेजमेन्ट हुदैछ भनेर । तर तिम्रो त म टाइमपास वा काम पर्दाको साथी मात्र भए तिमीले ढाटी रहयो मलाई । तिम्रो बिहेमा आउन अघिल्लो दिन नै म यति एयरलाइन्स बाट आएको थिए तर साथीहरुले जान नै दिएन फेरी तिमीले पनि निम्तो नै दिएनौ । किन मैले केहि गर्छ भनेर हो जुनुु फिल्ममा जस्तै ।
असान्त मनलाई धेरै बेरको प्रयासले समहाले सोच अव जे भयो भयो सोचे उ खुसी हुन्छ भने म खुसी हुनु पर्छ मन साने पारेर हुदैन । त्यहि पनि एक पटक भेटौकी जस्तो लाग्यो तर हिम्मत आएन मानौ दोषी पापी म नै हुँ । धेरैले त जुनुु धोकेबाद हो भने कतिले मलाई दोषी देखाए अनि कति ले त भने आईमाईको मन भगवान जानुन । जो जसले जे भने पनि पिडा मेरै मनमा छ जुनुु बेथा मेरैमन छ । प्रेग गर्छुभनेर गर्ने चिज रहेनछ । यसले त आफै तान्दो रहेछ आफ्नै भुलभुलैयामा मान्छे लाई । प्रेममा प्रयोग हुने शब्दहरु प्रेम, माया, बिश्वास, भरोसा, आशा, खुसी, हासो, रोदन, धोका, पिडा पश्चाताप, आदि सम्पुर्ण कुुराहरुमा डुब्न थाले अब म फल स्वरुप एउटा निश्कर्ष निकालेको छु आज भोली मैले । जुन निष्कर्ष ले मलाई जिवन जिउन मदत गरेको छ । प्रेममा मान्छे अन्धो हुन्छ । प्रेममा मान्छे बहिरो हुन्छ अनि प्रेममा मान्छे शुन्य हुन्छ । धोका र बिश्वास भन्ने शब्दको बिचमा अर्काे एउटा अर्काे शब्द हुन्छ त्यो हो भ्रम विश्वास भित्रै पनि भ्रम हुन सक्छ र धोका भित्रै पनि भ्रम हुन सक्छ । हुन सक्छ तिमी र म हिजो दुनिया भुलेर एक अर्कामा हराएको बेला जुन
बिश्वासको जन्म भएको थियो त्यो नै एउटा मिठो भ्रम पो थियो कि त्यसैले त हामी यथार्थ भन्दा माथी उठेर एक अर्काको प्रेम र समर्पणको ग्यारेण्टी दिन्थ्यो दुनीया सग र हुन सक्छ आज तिमीले गरेको निर्णय एउटा धोका हो भनेर सम्झीहाल्नु मेरो भ्रम हुन सक्छ वा तिम्रो बाध्यता हो भन्नु पनि मेरो भ्रम हुन सक्छ । यो भ्रम त जुनुु असमझदारीको उपज रहेछ । त्यसैले जुनुु अब जे भयो सो भयो तिमी बिवाहित जिन्दगीमा छौ अव तिम्रो सम्बन्ध अरु कसै सँग जोडिएको छ । त्यहा असमझदारी लाई जन्मन नदिनु । तिमी हास तिमी खुसि होउ यदा कदा रोई हाले पनि बिगत सम्झेर नुरुनु जुन बिगतमा दिपक हुनेछ । र म पनि प्रयास गर्छु । म पनि जुनुु सहितको बिगत लाई मिठो सपना सम्झेर बाची रहनेछु
सधै भरी
जुनी भरी
अल बिदा ...

तिमी

2011-06-05T02:56:00.001-07:00

मेरो बाच्ने आधार तिमी सँग छ
मेरो सारा संसार तिमी सँग छ ।
कहाँ छु र म त्यती भाग््यमानि
भाग््यमानी निधार त तिमी सँग छ ।
उजाडिएछ दिपक तिमी गए देखि
बसन्तको बहार त तिमी सँग छ ।
तिम्रो आगमनले म निको हुनेछु
घाईते मनको उपचार तिमी सँग छ ।

अघोषित सम्बन्ध

2010-09-25T00:35:00.000-07:00

स री है," हतारमा एक युवतीसँग ठक्कर खाएपछि झसंग हँुदै मैले भनँे।

उसले आँखाको कालो ठूलो गगल्स निकाल्दै मलाई हेरी।

कता-कता चिनेको अनुहारझैँ लाग्यो।

"तिमी कहिले आयौ लन्डनबाट?" उसको प्रश्नले बल्ल उसलाई ठम्याएँ।

ऊ पाँच वर्षअघिको क्याम्पसे जीवनकी मेरी सहयात्री सरनिा थिई।

चार वर्षअघि हामी छुट्टएिका थियौँ।

त्रिभुवन विश्वविद्यालयमा एउटै कक्षामा पढ्थ्यौँ। पढाइ सकेर म पैसाको लोभमा विदेशिएँ तर ऊ आफ्नै देशमा केही गर्छु भन्ने ढिपी कसेर बसेकी थिई। त्यतिबेला ऊ चुलबुले थिई।

कति दिन त हामीले एउटै थालमा भात खाएका थियौँ। कति दिन सँगै भोकै पनि बस्यौँ।

विश्वविद्यालयको खाली चौरमा रूखको फेदमुनि बसेर कोर्सभित्र र बाहिरका ठूल्ठूला पुस्तक पढ्थ्यौँ। घर, परविार, आफन्त र विद्यार्थी जीवनको काठमाडौँ बसाइका बारेमा कुरा गथ्र्यौं। क्याम्पसे जीवनमा केटाहरूले हातले कोरेर दिएका प्रेमपत्र एकअर्कालाई सुनाएर ठट्टामा उडाइदिन्थ्यौँ।

तर, आज ऊ ठट्टा गर्ने मुडमा थिइनँ। गम्भीर देखिन्थी। हरयिोमा सेतो मिसिएको कुर्ता-सुरुवाल लगाएकी सामान्य देखिन्थी ऊ। चर्को घामबाट आँखालाई जोगाउन गगल्स लगाएकी थिई।

पाँच वर्षपछि उसलाई भेटेपछि आफ्नो हतारो बिर्सिएँ मैले। क्याम्पसे जीवनकी मेरी एक मात्र मिल्ने साथी थिई ऊ। भेट्दा झ्वाम्म अँगालो हाल्ने उसको स्वभाव थिएन। हामी उसैले प्रस्ताव गरेको दरबारमार्गको त्यही क्याफेमा पुग्यौँ। अस्ताउँदो सूर्यले विश्राम लिन हतार गररिहेको थियो। हामी रूखको छायाँ परेको फलामे कुर्सीमा बस्यौँ। दुवैबीच निकैबेर एक किसिमको मौनता छायो।

"के गर्दै छेस्, कहाँ छेस्?" मौनता चिर्दै मैले सोधेँ।

लामो सास फेर्दै ऊ बोली, "बाँचेकी छु, पुराना याद ताजा गराउन साँझपख यहाँ आएकी।" वेटर आयो मैले कफी अर्डर गरेँ। त्यसमा उसले चुरोट र वाइन थपी।

"तँ वाइन र सिग्रेट पनि पिउन थालिस्?" मैले सोधेँ। अस्ितजस्तो लाग्छ क्याम्पसको क्यान्टिनमा कोही बसेर चुरोट खायो भने हातले धूवाँ हम्किँदै ऊ गाली गरेर खेदाउँथी।

एक दिन मेजर इङ्लिस पढाउने प्राध्यापकले मादक पदार्थ सेवन गरेर कक्षामा आएछन्।

अगाडिको सिटमा बसेकी उसले प्राध्यापकको यस्तो करामत थाहा पाएर झगडा गरेकी थिई। प्राध्यापकसँग झगडा गरेको आरोपमा क्याम्पस प्रमुखको कार्यकक्षमा हामी दुई स्पष्टीकरण दिन पुगेका थियौँ।

तर, आज ऊ आफैँ त्यसको अर्डर गररिहेकी छ।

उसका आँखा नदेखे पनि उसले लगाएको कालो गगल्सभित्र म आफ्नो सानो अनुहार देखिरहेकी छु। अनि, आफैँलाई सोधिरहेकी छु, "यसलाई के भयो?"

एकैछिनमा उसले मोबाइलको एउटा तस्िबर देखाई। मोबाइल हातमा लिएर हेरेँ। रातो वर्णको, उमेरले पाको र अग्लो कदको मान्छे छ त्यहाँ।

"को हो यो?" मैले सोधेँ। चुरोटको धूवाँ आकाशतिर उडाउँदै उसले भनी, "त्यही हो, जसले मलाई जिन्दगी चिनायो, जिउन सिकायो। नदी तर्न किनारमा भौतारँिदै थिएँ,नदी तर्न साथ दिन्छु भन्दै हात समातेर बीचधारमा लगेर छाड्यो।"

ऊ सम्बोधनमा तिमीबाट 'तँ'मा झरसिकेकी थिई।

"तँ विदेश जानुअघिदेखि नै यो मान्छेलाई म सामान्य चिन्थेँ। एक दिन हिँडिरहेका बेला उसको र मेरो यही ठाउँमा जम्काभेट भयो। हामीले यही कुर्सीमा बसेर कफी खाएका थियौँ। मेराबारेमा सोध्यो, बताइदिएँ। सबै बेलीविस्तार लगाएँ। त्यो दिन उसले मसँग यति नजिक भएर कुरा गर्‍यो कि मैले आफूले आफैँलाई उसको नजिक ठेलेर पुर्‍याएँ," ऊ भन्दै थिई।

"यत्रो सहरमा आफूले आफैँलाई एक्लो नठान्नू, तिम्रो आफ्नो मान्छे पनि कोही छ, केही समस्या परे, एक्लो महसुस गरे मलाई सम्झनू, एउटा असल साथीको भूमिकामा म सधैँ रहिरहन्छु। तिमी ठूलो मान्छे बनेको हेर्न चाहन्छु," यस्तै यस्तै लामो कुरा गर्‍यो।

चुरोटको अर्को लामो सर्को तानेर धूवाँ अस्ताउन लागेको सूर्यतिर फाल्दै संकेत गरेर बोली, "सानैदेखि हेलाँको जिन्दगी बाँच्दै आएकी मेरो जीवन सधैँ यस्तै छ।"

म उसका कुरामा चाख दिन थालेँ। त्यो मान्छेसँगको उसको सम्बन्ध के हो? किन ऊ यसरी टुटी? के यो अब यस्तै रहिरहन्छे? मेरा लागि चाखलाग्दा विषय बने।

"अनि?" मैले एउटा प्रश्न तेस्र्याएँ।

"तँलाई त थाहा छ म टुहुरी केटी। आमा सानैमा बितेपछि बाबुले अर्की आमा ल्याए। सानीआमाको रातदिनको टोकसो सहँदै एसएलसी सकेर म सहर आएकी हुँ। यहाँ पनि अर्काको घरमा बसेर उनीहरूकोे जुठो खाएर जुठा भाँडा माझेर पढाइ गरेँ।"

"बच्चैमा आमा गुमाएकी मलाई केही थाहा थिएन। माया के हो? कस्तो हुन्छ? तर, उसँगको सामीप्यले मलाई यी सबै कुरा सिकायो। मेराबारेमा धेरै नै चिन्ता लिन्थ्यो उसले। मेरो मनमा यति गहिरो गरी स्थान दिएको उसलाई अहिले चाहेर पनि निकाल्न सकेकी छैन।"

यति भन्दा उसले दुईवटा चुरोट फुकिसकेकी थिई भने वाइन नि दुई ग्लास। फेर िअर्को सल्काई। उसका कुरा सुन्दा मलाई लागिरहेको थियो, म कुनै कथा सुनिरहेकी छु। जुन मलाई नौलो लागिरहेको छ।

उसले कुरा अघि बढाई, "त्यहीबीचमा म उसको सरकारी कार्यालयनजिकको एक कम्पनीमा काम गर्न थालेँ, ३ हजार ५ सय रुपियाँ तलबमा। उसले फुर्सद पाउनेबित्तिकै फोन गथ्र्यो, "तिमी कता? मेरो काम सकियो।" मलाई लिन आउँथ्यो। हामी टाढाटाढा गएर निकै लामो समय बिताउँथ्यौँ। उसको छातीमा टाउको अडेस लगाएर म स्वर्गीय आनन्दमा डुब्थेँ। उसले मेरो कपाल मुसार्दै पीर नगरी काम गर्ने हौसला दिन्थ्यो। म पनि अफिसको काम छिटोछिटो सकेर उसलाई भेट्न हतारन्िथेँ।

ऊसँगका दुई वर्ष यति छिटो बिते कि मैले पत्तै पाइनँ। मैले मेरा समस्या भनिनँ भनेर ऊ रसिाउँथ्यो पनि। म टुहुरीले यति धेरै माया पाएकी, जो सम्हाल्न कठिन भयो।

तर, पछिल्लो समयमा उसको व्यवहारमा निकै परविर्तन आयो। भेटघाट त परै जाओस्, फोन आउने क्रमसमेत घट्यो। मैले गर्दा नि झर्किन थाल्यो। चोर-पुलिसको भै“m कथा चलिरह्यो। साँच्चै ऊ निकै बदलियो। म उसलाई जति माया गर्थें, त्यसभन्दा बढी सम्मान पनि।

"म उसँग डराउँथे नि ! मलाई थाहा थियो। ऊ स्वास्नी, छोरा-छोरी भएको झन्डै मेरो बाबुसँग उमेर मिल्ने मान्छे हो। तैपनि, म उसको व्यवहारबाट आकषिर्त थिएँ।"

"बिहान ओछ्यान नछाड्दै फोन आउँथ्यो, "उठ्यौ? उठ उठ, धेरैबेर सुत्न हुन्न। अर्काको घर जाने छोरीले छिटो उठ्ने बानी गर्नुपर्छ।" अनि, म प्याउली भएर भन्थेँ, "टाढा भएर उठाउँदा त हजुर यसो भन्नुहुन्छ, नजिक भए त कान तान्नुहुन्थ्यो होला?" "मसँग नजिस्क बाबा, छिटो उठ !" ऊ फोन राख्थ्यो।

"ऊ मेरो साथी मात्र होइन, एउटा असल अभिभावक पनि थियो। अफिसको काममा केही अप्ठ्यारो परे उसैलाई सोध्थेँ। मैले ऊसँगको सम्बन्धको गलत फाइदा कहिल्यै उठाइनँ, न त उसले नै उठायो। विश्वास गथ्र्यौं हामी एकअर्काप्रति। तर, जब उसको फोन आउन छाड्यो। भेट्न आएन। मलाई एक्लै छाड्यो। म सहरमा नितान्त एक्ली भएँ। मन बहलाउने कोसिस नि नगरेकी होइन, काम छाडेर दुई चार दिन बरालिएँ। अँह ! तर, सकिनँ। जागिर पनि छाडिदिएँ।" ऊ भनिरहेकी थिई। म मूर्तिवत् सुनिरहेकी थिएँ।

मैले मलाई देखाई दे म कुरा गर्छु पनि भनेँ, अहँ तर सरनिाले मानिन। भन्थी, "मेरो कारणले उसको जिन्दगी बिगार्नु हँुदैन। म ऊ खुसी भएको हेर्न चाहन्छु।"

चुरोटको ठुटो टे्रमा राख्दै भनी, "सबै थोक गुमाएँ केही छैन अब मसँग।" अनि, लामो सास तानी।

रातको ८ बज्न लागेको छ। वेटरले बिल ल्यायो।

फोन नम्बर मागेँ। मोबाइल बोक्दिन भनेर उसले ढाँटी मलाई। तर, त्यो फोटो उसले एकछिन अघि मात्र मोबाइलमै देखाएकी थिई। ऊ दिन चाहन्न भनेँ मैले नि जबरजस्ती गरनिँ।

"धेरै बाँच्नु छ, जिन्दगी सुधार," भनेँ। "कसका लागि सुधारौँ? किन सुधारौँ?" ऊ बोली, "बच्चैदेखि हेलाँ, तिरस्कृत र घृणापूर्ण जिन्दगीको भारी बोकेर बाँच्दै आएकी हुँ, मलाई अब सुधि्रनु छैन।"

म निरुत्तर भएँ।

तीन घन्टा उसँग यसरी बिताउँदा मैले केही ठम्याउन सकिनँ। के भयो यसलाई? के यो अब यसरी नै बाँच्छे त? किन त्यसले उसलाई यो हालतमा छाड्यो? के सरनिाको गल्ती नै थियो त? प्रश्नैप्रश्नले मेरो मस्ितष्क भरयिो।

उत्तर खोजिरहेँ तर पाइनँ। म रातभर िउसैका बारेमा सोच्दै निदाएँछु। सपनामा पनि उसैलाई देखेँ। ऊ उसैको पे्रमीसँग विवाह गाँठोमा बाँधिएर लजाउँदै विवाह मण्डपमा विस्तारै घुमिरहेकी थिई। सपनामै भए पनि म रमाएँछु र उसलाई अँगालो हाल्न पुगेँछु। अँगालो हाल्दा सिरकलाई मेरा पाखुराहरूले स्पर्श गरेछन्। यसले म अचानक ब्यँूझिएँ। बिहान भइसकेको रहेछ। कतिबेलादेखि मेरो फोनको घन्टी बजिरहेको थियो। मैले फोन उठाएर हेलो भनेँ। उताबाट कुनै पुरुषले मेरो नाम सोध्यो, मैले उसले सोधेको नामको महिला म नै हुँ भनेँ। फोनमै त्यो पुरुष स्वरले भन्यो, "म टिचिङ् हस्िपटल, महाराजगन्जबाट बोल्दैछु, तपाईं सरनिा भन्ने महिलालाई चिन्नुहुन्छ?" मैले आश्चर्य मान्दै स्व्ाीकारोक्तिमा जवाफ दिएँ।

त्यो पुरुषले भन्यो, "हामीले सरनिाको ब्यागमा तपाईंको भिजिटिङ् कार्ड पायौँ र फोन गरेको। तपाईं कृपया उहाँको लास बुझ्न तुरुन्तै आउनू होला।" अनि, म छाँगोबाट खसेजस्तो भएँ। के, किन, कसरी? भन्ने अनेकौँ प्रश्नहरूको घेराबन्दीमा म बाहिर निस्केँ र एउटा ट्याक्सीमा बसेर अस्पतालतिर लागेँ। मलाई यसबेला दुईवटा प्रश्नले बारम्बार घोचिरहेको छ? रातारात यो के गरी सरनिाले? त्यो पनि मलाई भेटेपछि । र, अबको उसको लास म एक्लैले कहाँ लगेर दाहसंस्कार गर्नू? म यतिबेला साँच्चै संवेदनाहीन भइरहेकी छु। साथी गुमाउनुभन्दा उसको दाहसंस्कारको पीरले मलाई पिरोलिरहेको छ। म रुन चाहेर पनि रुन सकिरहेकी छैन। सायद मेरो जीवनको अग्निपरीक्षा पनि यही हो । समस्यामा सायद मानिसको संवेदना पनि हराउँदो रहेछ ।

copy

दुख लाग्छ

2010-07-26T05:10:00.001-07:00

No one is mine
May be Im not fine,

No one cares 4 me
No one has tears 4 me,

No one belives me
Everyone says leave me,

If I ever cry
No one wil even ask why?

and If I ever die
No one will cry,

No one says take care
Everyone says I dont care,

When I need someone 4 myself
I find no one 4help,

I dont know why?
Maybe talking to me they feel shy..!!

No one is mine
Maybe I m not fine... :-|

मेरी उनी ..........

2010-04-21T22:44:00.000-07:00

कोपिला
तिमीलाई सम्भोधन गर्ने कुनै शब्द भएन नरिसाउनु है

छोटो जीवनको लामो सम्झना, काठमान्डौ को यो भिड नै भिड को सुनसान ठाउ बाट,सर्वप्रथम तिम्राे दिर्घायुको कामना गर्दछु । जिन्दगीको आरोह अवरोहहरुमा धेरैसँग परचिय भयो,धेरै संग मित्रता गाँसियो, कसैलाई असल मित्र भन्दा वडि उपमा दिन सकिन । जब तिमीलाईदेखेँ, तिमीसँग भेट भयो । अचम्मलाग्छ, पहिलो नजरमै आकर्षणको हावा यसरी फैलियो कि मेरो प्रत्येकसासभित्र तिमै्रै सुगन्धको आभास गरे, मेरा यी निश्चल आँखाको लेन्सले तिम्रै अनुहारको अवलोकन गरे अनि तिमीसंगको साथको कल्पना गरेकोे थाहा नै भएन । एक्कासी कसैको आवाजले झस्कायो । यस्तो किन हुन्छ ? मन मन नै आफूले आफैलाई प्रश्न गरे । मेरो मनले भन्छ, तिमीलाईमाया भयो । मेरो मस्तिष्क बोल्छ,तिमीलाई प्रेमले छोयो । न त मेरो मन,मस्तिष्क र ढुक्ढुकीलाई नै नकार्न सके न त मेरा यि आँखाहरुलाई नै बन्द गर्न सके । म तिमीलाई माया गर्छु । यद्यपि चोखो अनि निःस्वार्थ प्रेम गर्छु भनेर तिमी संग भन्न सक्दिनँ वा भनौ म मा त्यो सामथ्य नै छैन । हुन त मेरो प्रेममा पनि केही स्वार्थ पक्कै होला । मलाई लाग्छ, तिमीलाई चाहनु नै मेरो ठूलो स्वार्थ हो किनकी एउटा स्वतन्त्र रूपमा वगैचामा फुलिरहेको फूलमा भमराले छड्के आँखा लगाउनु र उनको स्पर्शमा रमाउन खोज्नु पक्कै स्वार्थ भन्दापरको कुरा त नहोला ! तिम्रोे स्वतन्त्रतालाई लत्याएर तिमी संग ज्यून चाहने रहर राख्नु,तिम्राे एक्लो जीवनमा आफ्नो दुःख-सुख बाँड्न खोज्नु मेरो इच्छालाई स्वार्थ होइन भनेर म भन्न सक्दिनँ, तर मेरो स्वार्थ अरू प्रेमरोगीहरूको जस्तो हैन उनिहरुको भन्दा पृथक छ, अनौठो छ र उच्च छ जस्तो लाग्छ । हुन त प्रत्यक प्रेमीहरु यस्तै भन्लान तर मैले अगिनै भनि सकेकी नि म अरु प्रेमि भन्दा पृथक छु भनेर । किनकि, मेरो प्रेम शारीरकि आकर्षण होइन, अन्तर आत्मादेखी उब्जीएको भावनात्मक उपज हो । हुन त सायद तिमीले प्रमाण खोजेऊ भने मैले तिमीसंग शीर झुकाउनु वाहेक अरु विकल्प म संग छैन । किनकी मेरो प्रेमका ठोस प्रमाणहरू छैनन् । नाडी रेटेर रगत वगाउने क्षमता अनी प्रत्यक पाईला पाईलामा पैसाको वर्ष गराउने औकात त मसंग छैन या भनौ म भन्दा धेरै माथीको कुरा हो । त्यसैले तिमी मलाई माया गछ्र्यौ या मेरो प्रेममा विश्वास गछ्र्यौ भने बिन्ती मेरो प्रेमको प्रमाण नखोज किनकि मेरो प्रेम भौतिक प्रमाणबाट दूर तर आत्मासँग नजिक छ ।
म तिमीलाई सच्चा र निस्वार्थ हृदृय देखी नै माया गर्छु । यसको मतलव यो हैन की तिमी पनि मलाई नै माया गर्नु पर्छ भन्ने । यदि तिमीमा म प्रति माया छ भने अपनाउन सक्छौ यदि छैन भने मेरो भन्नु केही छैन । तर मलाइ आशा छ तिमीले स्वृकार छौ भन्ने ! यदि तिमीले मेरो मायालाई जति घृणा र तिरस्कारका वाणरुपी शब्दहरु ले प्रहार गरे पनि मेरो कुनै गुनासो रहने छैन । किनकी म तिमीलाई स्वछ र निस्वार्थ प्रेम गर्छु ,तिमी प्रतिको मेरो चाहना र प्रेम जब सम्म म यो धतीमा रहन्छु तव सम्म कहिल्यै अस्ताउने वा बिलाउने छैन किनकी म तिमीलाई सच्चा हृदृय देखीनै प्रेम गर्छु । मेरो मतलव यो होइन की तिमी मेरो जीवनमा
आईनौ भने पनि तिम्र्रै प्रेममा तड्पीने पागल प्रेम चाहि म पक्कै पनि होइन तर तिमी जस्को भएपनि मेरो हृदयमा बास बसेकी ले वा भनौ मेरो पहिलो प्रेम तिमी संग भएकोले मेरो माया तिमी प्रती कहिल्यै घट्ने छैन । त्यसैले कृपया यो पत्र तिमीले पढने वित्तीकै मलाई मेल गर्ने छौ भन्ने आशा गदै तिमीबाट आजलाई ओझेल हुनेछु ।
उहि तिमीलाई माया गर्ने

अन्त मा सानो अनुरोध तिमि लाई म के भनेर सम्भोधन गरु जे जस्तो भए पनि तिम्रो पत्र को पर्खाइ मा छु ...............
दिपक
काठमाडौँ

2010-04-21T22:27:00.000-07:00

प्रिय मन्जु
सुरुवात कसरि, गरु म आफ्नो कथा मलाइ नै थाहा छैन । हुन त ‘जहा जानु गए नि जे गर्नु गरे नि तर तिमि मेरि साथि हौ । तर पनि डर लाग्छ डर लाग्छ तिम्रो मेरो साथ छुट्ने हो कि ? तर पनि आज तिम्रो मेरो सम्बन्धको अर्थ खोज्न कर लाग्यो । जुन दिन देखि तिमि आयौ, खुसि उमङ्ग छाइदिदा, मनमा बहार आइदिँदा, म तिमिलाइ नै सम्झिरहन्छु । चन्द्रमा आकाशमा उदाउदा लाग्छ तिमि झै, जुनलाइ सोधिहेर कति रात जागि बसे । छिन छिन मै हाँस्न मन लाग्छ, छिन छिन मै रुन मन लाग्छ, लाखौँ पटक मैले कोसिस गरें बिर्सन्छु कि म तिमिलाइ भनि तर फेरि पनि तिम्रो तस्बिर आँखामा छाइरहन्छ । सुनसान रातमा जुन हेर्दै टोलाउँछु ताराहरुमा तिमिलाइ देख्छु ।

किन मलाई यस्तो गर्यौ म त तेस्तो कहिल्यै थिइन लाग्छ मलाइ, म प्रेममा जिवनको पहिलो पटक परेको छु , हो…… हो…… मेरि माया, माया गर्छु तिमिलाइ म, माया लाउँन त धेरैले खोजे, बाटो हिड्नेले धेरैले हेरे, तर यो मनले रोज्यो तिमिलाइ, हरपल तिम्रै मुस्कानको यादले सताउँछ अनि पिरोल्छ मलाई, त्यसैले आज म तिमिलाइ माया ओ माया म गर्छु तिमिलाइ नै भन्न चाहन्छु ।

त्यसैले स्विकार नकार खुसि तिम्रो नै चाहन्छु तिमिलाइ अन्तिम सास रहुन्जेल सम्मै I love u, तिमि मस्किदा अनि जिस्किदा छिन छिन मै रिसाउँदा मेरो मनमा हलचल मचाउँछ , तर तिमिले हेर्दा कसैलाइ गाह्रो हुन्छ यो मनलाइ , तिमिलाइ थाहै होला तिमि रुँदा एक्लै हुँदा म पनि त रोएको थिएँ, हुन त माया जोखेर जोख्न सकिन्न तर कसरि भनुँ कत्ति माया गर्छु म, कति कुरा नभनेर नै मिठा मिठा मिठा हुन्छन् । त्यसैले अब तिमिले मेरो मनको कुरा बुझ्यौ होला । जब सम्म जिवन रहन्छ तिम्रो लागि माया रहन्छ भन्ने कुरा सधे याद राखि राख, मैले मेरो मनको कुरा पोखें तर तिम्रो उत्तर के हुन्छ भन्ने थाहा छैन ।

हुन त जिन्दगिको के भरोसा, मैले मेरो मनको कुरा पुरा गर्न शिबजिलाइ भनेको थिए तर शिब मान्दै मान्दैन, अब तिम्रो पालो हो मेरो मनको कुरा बुझ्ने । माया मलाइ गर या नगर म तिमिलाइ माया गर्छु, सपनाको संसार धेरै नै रमाइलो छ तर म यथार्थमा ज्युने गर्याछु तिमिले मलाइ टुक्र्याए पनि म आफ्नै आगनमा इनार बनाउने छु, साँझको बेला झरि परे झैँ लाग्ने म टुट्नु थियो टुट्यो मुटु अब जोड्दिन भनेर चित्त बुझाउँला । लाग्छ मलाइ तिम्रो ह्रिदयमा मेरो लागि प्रेम पालाउनै सकेन छोडेर जान्छु भन्छौ तिमि तर मैले चाहेको त्यस्तो होइन भन्ने तिमिलाइ थाहा छैन होला । अब म माया गर्छु मात्र तिमिलाइ एक बार होइन जुनि जुनिलाइ भन्दै अहिलेलाइ दिन पनि बित्यो रात पनि बितयो त्यसैले सम्झिनेलाइ सम्झना मुटु भरिको माया तिमिलाइ भन्दै बिदा हुन्छु .

उहि तिमिलाइ माया गर्ने
अशोक

Broken Heart

2010-04-05T03:38:00.001-07:00

You killed me in the war of life
When I was not able to fight
You left me in this dark world
When I was not able to light

You heart me badly
When I closed my eyes
I went through cry whole night
Until the sunrise

I laughed very few
Because you always made me cry
Let my tear fall down
And let my eyes dry

No reason to live in this world
And no reason to die
Why you left me alone
I had never said you bye

I don’t want to see anything
And any other view
A heart that had never remembered anymore
Why it is able to forget you

तिम्रो यादमा

2010-04-05T03:20:00.000-07:00

दुखिरहने मुुटुुलाई दुुखको के पीर हुुन्छ ।
बगिरहने आसुुलाई परेली के भीर हुुन्छ ।
भो नदेउ आशीर्बाद दीर्घायुुको अब मलाई
मुुटुुभरि घाउ बोक्ने मान्छे कहाँ चीर हुुन्छ ?

अलिकति पनि छैन जिन्दगीमा खुुशी भन्नुु
दुुनियाको रवाफमा ठाडो कहाँ शिर हुुन्छ ।
सबैबाट हारे पनि जिन्दगी त बाँकी नै छ
विष नै देउ बरु, अब मलाई खिर हुुन्छ ।

---------------------------------

तिमी मेरो जिन्दगीमा आईदियौ, खुशी लाग्यो
मनभरि माया बोकी ल्यायौ, खुशी लाग्यो ।

कति नीरस थियो, यो जीवन
कति बेरंग थियो, यो जीवन
तिमी आई रंग भर्दियौ, खुशी लाग्यो ।

मलाई अभाव थियो, तिम्रो
मलाई खाँचो थियो, तिम्रो
तिमी भरिपूर्ण भई आईदियौ, खुशी लाग्यो ।

म कति एक्लिएको थिए,
म भित्र भित्रै जलिरहेकी थिए
तिमीले एक्लोपना मेटाईदियौ, खुशी लाग्यो ।

म बाहिर हाँसिरहेको थिए,
म भित्रभित्रै रोइरहेकी थिए
तिमी आई अन्जुली थापी दियौ, खुशी लाग्यो ।
- Bishnu

2009-12-24T00:54:00.000-08:00

उन्यु फुल्छ र

2009-12-08T02:06:00.000-08:00

आज विहानीको चिसो, अनि कुहिरो लाई छिचाल्दै पशुपतिको दर्शन गर्न पुग्छु । मधुर बलेको पोलको बति, सुनसान सडक, अनि थोरै मर्निङवाक गर्न हिडेका मान्छेको समुह । सायद मंसीरको महिना अनि चिसो भएर होला मन्दिरमा दर्शन गर्ने भक्तालुहरु पनि कम थियो । साथी असोक भन्दै थियो “ हे यस्तो चिसो मा पनि मन्दिर आउने भन्छ अब त म आउदिन बरु सुतेर बस्छु । ” “हैन धर्म कर्म गर्नु पर्छ के कहिले काहि त ” “ भो म त गर्दिन तैले त गर्थिस नि खुब धर्म त्यहि भएर भगवानले हेरेको अनि आज यो हाल छ । के पाइस त्यहि टेन्सन होइन ” म बोल्छु “ हेर जे भयो राम्रै भयो, जे हुन्छ राम्रैको लागी हुन्छ ” “भो यस्तो भाषण नदे मलाई ” त्यस पछि हामी चुप भएर दर्शन गरेर कोठामा सिधै हानिन्छौ । म अब १५ दिन पछि अफिसको काम ले कतार जादैछु । आशा छ काम राम्रै हुन्छ होला । तयारीको लागी बिदा मिलेको छ । सोच्छु पोखरा घुम्न जाऊ अनि बिदाको सदुपयोग गरौ । अशोक लाई फकाउछु ऊ तयार हुन्छ ।
बिहानको खाना पछि हामी कलंकी गएर बसमा आरमले जाने सोच अनुसार टिकट काट्यो । हाम्रो सिट सगै परेन । उसलाई अगाडिको सिटमा राखेर म पछाडी सिटमा गए । उसको सिटमा त राम्री केटि पो परेरछ । मैले भने “ ओई सिट साटौन ल” “पर्दैन मलाई बान्ता हुन्छ पछाडी बस्यो भने” “हुन्छ बान्ता मुला बरु भन न त्यहि बस्छु भनेर, म छाडदिन्छु ” म आफ्नो सिट तर्फ गए उनि हरु हानाथाप गर्दै थियो झ्यालमा को बस्ने भनेर म सरासरी आफ्नो सिटमा गएर बसे ।
झुस्स अलिकति दारी, कान छोपेको आधुनिक रातो कपाल, जिन्स पाईन्ट, अनि लेदरको कालो ज्याकेट लगाएको एउटा युवा मेरो नजिक आएर बस्यो । उनको साथमा एउटा हिस्सी परेको सानो केटो थियो, सोचे सायद छोरा होला । एक छिन पछि बच्चा रुन थाल्यो मैले सोधे “उसको मोमी छैन” “घरमा नै छ” दुखी मनले बोल्यो ऊ । लाग्यो उ ठुलो समस्यामा परेको छ । म चुप चाप बसे । उ बिभिन्न उपाय लगाएर बच्चा लाई फकाउन प्रयासमा थियो । कहिले मोबाइल, कहिले कलम, कहिले अरु खेलाउन दिएर फकाउने प्रयास गर्दै थियो । सबै जना भन्दै थियो बच्चाको आमा छैन की के हो .............. ?
मैले कुरा कोट्याउने प्रयास गरे । यति बेला सम्म हाम्रो यात्राले थानकोट लाई बिदाई गर्दै थियो । मैले सोधे “ तपाई कहा सम्म” “ चिप्लेढुङ्गा सम्म अनि तपाई नी ”“ खै दाई म त घुम्न हिडेको यसो फेवाताल अनि महेन्द्र गुफा तिर घुमेर फर्किन्छु होला ” “ए त्यसो भए राम्रै हो अनि भाई घर कता नि ”“मेरा काठमाडौ तिरै हो अनि दाई यति सानो बच्चा लाई कीन तपाईले लिएर हिडनु भएको दुध खादै होला है ” उनको अनुहारमा एक्कासी परिवर्तन देखे । आँखाको डिल डिल सम्म आसुहरु छचल्किएको थियो । अनुहारमा पिडा देखिन्थ्यो । उ आफ्नो बृतान्त सुनाउन थाल्यो ।
उ बोल्न थाल्यो मन भरि ठुलो चोट अनि पिडा बोकेर “हेर भाई जिन्दगीमा प्रेम गरेर ठुलो भुल गरेछु । केटिको मन कोमल भन्नु मात्र ढुङ्गा भन्दा पनि कडा हुदा रहेछ । हाम्रो लभ परेको ४ बर्ष पछि बिहे भयो । मेरो परिवारले मानेको थिएन । मैले उनको खुसीको लागी नै परिवार त्यागेर उनी सँग विहे गरे ” । उ बिच बिचमा भक्कानिदै रुन्थ्यो । अनि भन्थ्यो “के गर्ने भाई न त विर्सन सक्छु न त फेरी उनलाई ल्याउन नै” उनी गह भरी आँसु पारी रुन थाल्यो कति कोमल मन भएको मान्छे रहेछ । बच्चा बेला बेला रुन्थ्यो अनि भन्थ्यो “बाबा हाम्रो मोमी कहा जानु भको ” बच्चाले त्यसो भन्दा उ बोल्न नसकेर चुप लागेर बस्थ्यो । नौबिसेमा पुगेर खाजा खान बस रोक्यो । मैले भने “दाई खाजा खान जाऊ”“हैन भाई मलाई केहि खान मन लागेको छैन दुई दिन भयो केहि खाको छैन”

म खाजा खान ओर्ले उता अशोक बिन्दास रहेछ “ओई खाजा खाने होइन कि यतिकै बस्ने” “म खदिन तिमी जाउ”“ए त्यसो पो ”“मैले ति केटि तिर फर्केर बोले “तपाई पनि हिडनुस न बाटोमा कता जाम पर्छ थाहा छैन फेरी भोक्कै भयो भने”“अ त्यो त हो” उनी मधुर स्वरमा बोली “जाउ न त सबै जना” हामी सबै खाजा खान गयौ । उनी पर गएको मौकामा अशोक लाई भने “ओई के हो केटी आए पछि त खाजा खाने भयो हैन ”................................ बाकी अर्काे भेटमा

Funny Painting

2009-12-07T00:10:00.001-08:00

Painting in Hand

2009-12-06T23:47:00.000-08:00

सफलताको रहस्यहरु ( स्वेट मार्डेन )

2009-12-04T00:21:00.000-08:00

शँका र अबिश्वास

शँका र अबिश्वासले भरिएको हृदय जीवनमा सफलताको लछ्य प्राप्त गर्न असमर्थ हुन्छ । जिवनको अमुल्य सिदान्त यो हो कि यदि आफ्नो सफलता प्रती शँका गर्न थालिन्छ भने कहिले पनि पूर्ण सफलता पाउन सकिदैन । ठीक यसैगरी जसरी आकाश तिर ढुँगा फ्यक्दा त्यो ढुङ्गा आकाश तिर नगइकन भुइ तिर खस्छ ।

आत्मबिश्वासको अभाबमा भगवानले पनि मानिसको मद्घत गर्न सक्दैन । सफलता प्राप्त गर्न काम प्रती भरोसा राख्न जरुरी छ । जुन मानिसमा आत्मबिश्वासको कमी हुन्छ वा सफलता प्रती आफ्नो मन मा शँका हुन्छ त्यो मानिस कहिले पनि सफल हुँदैन । सफलता पहिला मनमा आउनु जरुरी छ जब आफ्नो मननै सफलता प्रती शँकाले भरिएको छ त सफल कसरी हुन सकिन्छ ।

आत्मबिश्वासी र आत्मबिश्वासहिन ब्यक्तिमा आकाश जमिनको फरक हुन्छ । एउटाको बाटो सफलता तिर लम्किन्छ भने अर्कोको बाटो पराजय तिर । हामीमा आत्मबिश्वास जती जती बढ्दै जान्छ कार्य सक्ती पनि उती उती निखारिदै आउछ । त्यसैले आफ्नो विश्वाश लाई द्रिढ राखु पर्छ । जुन कुरामा पनि शँका र अबिश्वास गरेर हेर्नु हुँदैन । शँका र अबिश्वासलाई मन बाटनै त्याग्न सके जीवन अबस्य पनि सफलता तिर अग्रसर हुन्छ ।

सफलताका रहस्यहरु (स्वेट मार्डेन)

2009-12-03T23:56:00.000-08:00

जे चाहिन्छ त्यो कसरी पाउने ?
एउटा चुम्बक लिनुस् , त्यसलाई काठको नजिक लानुहोस् । के काठ चुम्बक तिर आकर्षित हुन्छ ? हुँदैन ... तामा रबर सँग पनि उसको केही प्रभाब हुँदैन । अब चुम्बकलाई फलामको अगाडि लानुहोस् र हेर्नुहोस् ... के असर हुन्छ ? चुम्बकले फलामलाई आफ्नो तर्फ खिच्छ , आकर्षण उत्पन्न गर्छ । प्रत्यक पदार्थमा कुनै न कुनै किसिमको चुम्बक हुन्छ र त्यो सम्बन्धित पदार्थमा आफ्नो प्रभाब पार्छ अथवा यो भनौ कि त्यसलाई आफ्नो तिर आकर्षित गर्छ । यो कुनै बस्तु जगतमा मात्र होइन चेतन जगतमा पनि लागु हुन्छ । चेतन जिवमा पनि एक अर्का प्रति आकर्षण हुन्छ । मानव पनि यसको अपवादमा छैन । मनुष्यमा पनि चुम्बक हुन्छ । उसमा पनि एक प्रकारको आकर्षण शक्ती हुन्छ र उसले त्यही पदार्थलाई आफ्नो तिर आकर्षित गर्छ जो सँग उसको सम्बन्ध हुन्छ । जुन बस्तुमा वा मनुष्य सँग हाम्रो बिचार र उदेश्यको सम्बन्ध हुन्छ त्यही पदार्थ र मनुष्यलाई हामी आफ्नो तिर आकर्षित गर्छौ ।

यो समयमा हामी सँग जे जती छ , हाम्रो घर, कुटुम्ब, ईष्ट मित्र आदी अथवा हाम्रो चारै तिर जुन बायुमण्डल छ त्यो सबै हाम्रो मानसिक आकर्षणको कारण नै बनेको हो । जब सम्म हाम्रो मनमा उनिहरु प्रती आकर्षण छ तब सम्म उनिहरु हाम्रो आफ्नो हो , जब सम्म हामीले उनिहरुलाई आफ्नो बनाएका छौ तब सम्म उनिहरु हाम्रो हुन । जब हाम्रो मन, हाम्रो आकर्षण उनिहरु प्रति सकिन्छ तब उनिहरु सँग हाम्रो नाता टुट्छ र हाम्रो लागि पराए हुन जान्छ । उदाहरणको लागि जब सम्म एक मनुष्यको आफ्नो पत्नी प्रति वा एक पत्नी आफ्नो पति प्रति आकर्षण छ तब सम्म उनिहरु पतिपत्नी हुन जब त्यो आकर्षण हराउछ उनिहरु एकअर्काको लागि पराए हुन जान्छ र दुबै आ-आफ्नो बाटो हिड्छन ।
आपसको यही आकर्षण, चुम्बकत्वको कारणले नै सम्बन्ध बनिरहेको छ । हाम्रो नाता कायम छ, एक अर्का प्रति माया छ । हाम्रो यही चुम्बकत्व नै यसको आधार हो । संसारको सबै प्राणी एक अर्काको चुम्बकत्वको कारणले नै आकर्षित छन । यो एक शाश्वत सत्य हो ।

यही आकर्षण नै हाम्रो आशा , आकाँक्ष्याहरुको आधार हो , यसैले हाम्रो जीवनको दिशा निर्देश गर्छ । यदि हाम्रो जीवनमा गरीबी, निराशा, असफलता को बिचार आईरहन्छ भने त्यसको फल पनि अबस्य पनि त्यस्तै नै भोग्नु पर्ने हुन्छ । सब आफ्नो मन बाट सफलता, आशा, र लक्ष्मीको बिचार निकालिन्छ त आफुमा उत्साह उल्लास कहाँ बाट आउछ ? मुख्य कुरा यो हो कि जब हामी आफ्नो सफलतालाई आफ्नो मनमा स्थान दिदैनौ त्यसलाई प्राप्त गर्नको लागि परीश्रमको आवश्यकता छ त्यो गर्दैनौ तब सफलता कसरी प्राप्त हुन्छ ? आफु भित्र लुकेको शक्ती थाहा नहुनाले हामी आफ्नो काममा पुरा सामर्थ्य लगाउन सक्दैनौ र यसको परिणाम यो हुन्छ कि हामी असफल हुन्छौ । यो एउटा धुर्ब सत्य हो कि कुनै बस्तुलाई प्राप्त गर्नु छ भने त्यसैको बिचार आफ्नो मनमा लिईराख्नु नितान्त आवश्यक हुन्छ । जब हामी कुनै बिषयमा सफलता प्रति सन्देह गर्न थाल्छौ तब आफ्नो सफलतालाई आफु स्वयम पर धकेल्दै जान्छौ तब यो पक्का थाहा पाउनुहोस् कि हामी सही बाटो हिंडेका छैनौ ।

यो सत्य हो कि जुन पदार्थ को कामना हाम्रो मनमा उठ्छ त्यो हाम्रो लागि प्रक्रितीले स्व्यम हाम्रो लागि सुरक्षित राखी छाडेको छ । यो कुरामा तपाईं हामी चिन्ता नगरौ कि हाम्रो जीवन निराशाले घेरीएको छ, अन्धकारमय छ । यदि आफ्नो मनमा द्रिढ ईच्छा छ, संकल्प छ र परीश्रम गर्नको लागि तयार... त त्यो पदार्थ अबस्य पनि मिल्छ मिल्छ । निरन्तर सफलताको आशा गर्नु, विश्वाश गर्नु, सफलताको सपना सधैं देख्नु नै सफल हुने सुत्र हो । सफलताको बाटोमा शुरुमा असफलता हात पर्न सक्छ तर असफलता सँग कहिले पनि निराश हुनु हुँदैन । असफलतालाई आफ्नो मन बाटै निकाली दिई फेरी नयाँ उत्साह उमङग र साहस लिएर काममा लाग्नु सफलता तपाईंको सामु आएरै छोड्छ ।

कुनै नयाँ काम थालनी गर्न कुनै प्रतिक्ष्याको आवश्यक्ता छैन, कुनै साइत जुराइ राख्नु पर्दैन । प्रत्यक घडी शुभ छ जब उठ्यो तब बिहान भने झै बिहान हुने प्रतिक्ष्या नगरौ । अल्छिपना र नैरास्यताको निन्द्रा त्यागेर आजै जागौ र आफ्नो काम शुरु गरौ । आजै निर्णय गरौ र काम शुरु गरौ , तपाईं सँग केही छैन त के भयो द्रिढ सँकल्प त छ नि । यो नै सबै भन्दा ठुलो सम्पत्ति हो पुँजी हो जो कहिले सकिदैन र कसैले खोस्न सक्दैन । आफ्नो यही पुँजी लगाएर तपाईं सँघर्ष शुरु गर्नुहोस् तपाईंको बाटो आँफै बन्दै जानेछन । तपाईं लगातार अगाडि बढ्दै जानु हुनेछ .. कुनै अभाबले तपाईंको बाटो छेक्न सक्नेछैन ।

उठ्नुहोस् , अहिले नै आफ्नो केही लक्ष्य बनाउनुहोस् । के चाहनु हुन्छ तपाईं ? जे चाहनु हुन्छ त्यो पाउनुहोस् , आफ्नो हात अगाडि बढाउनुहोस् ,सबै मिल्नेछ । कुनै सोच बिचार को आवश्यकता छैन ईश्वर तपाईंको साथ छ र सफलता बिजयमाला लिएर तपाईंको प्रतिक्ष्या गरिरहेछ ।

महापुरुषहरुका कथन :

2009-12-03T23:47:00.001-08:00

मानिसले गर्न नसक्ने काम केही छैन तर गर्नलाई मानिसलाई साहसको आवश्यकता पर्छ ।
-कार्लाईल
------------------------------------------------------------
जसले आफ्नो समय बरबाद गर्‍यो उसले यो बुझे हुन्छ कि उसको एउटा पनि इच्छा पुरा हुँदैन , उसको जीवन सदा दु:खमय बित्नेछ त्यसैले समयलाई चिन ।
- ब्रर्टेण्ड रसेल
------------------------------------------------------------
इच्छा के हो ? तपाईंको कार्य क्षमताको पारीक्षा हो ।
- स्टेनबैक
------------------------------------------------------------
मैले जे चाहे त्यो पाए तर त्यसको लागि मैले के के गर्नु पर्‍यो त्यो केवल मलाई मात्र थाहा छ , मेरो जीवन यसको प्रमाण हो - रुजवेल्ट
------------------------------------------------------------
उठ, तँ के चाहन्छस ? म तलाई सबै दिन्छु तर पहिला आफुले आँफैलाई चिन ।
- अरस्तु
------------------------------------------------------------
अरे मानिस , आफ्नो एक सेकेण्ड समय पनि खेर नफाल , साबधान तँ पछुताउनु पर्लास । केही गर्नुछ भने समयको सदुपयोग गर ।
- रिचर्ड जानसन
------------------------------------------------------------
पागल हो उ जो आफुलाई भाग्यबादी हुँ भन्छ ।
- जर्ज वर्नार्ड शा
------------------------------------------------------------
प्रसिद्दी प्रत्यक मानिसले प्राप्त गर्न सक्छ तर दुइ प्रकारको बाटो छन , एउटा बाटो राम्रो काम गरेर अर्को नराम्रो काम गरेर । राम्रो काम गरेर प्रसिद्दी धेरै तपस्या गरेर पनि ढिलो मात्र पाईन्छ भने नराम्रो काम गरेर रातारात । अब यो तपाईंको आफ्नो निर्णय हो कि प्रसिद्दी कसरी पाउने ?
- सैमुअल वोन
------------------------------------------------------------
दिनहिन जीवन कायरले मात्र जिउने गर्छ , के तपाईं कायर हो ?
- माइकल फराडे
------------------------------------------------------------
हामी आफ्नो भाग्यको बिधाता आफु स्व्यम हौ ।
- अरस्तु
------------------------------------------------------------
तिमी आँफै आफ्नो जीवन बनाउन र बिगार्न सक्छौ , सोच र गर ।
- अल्वा एडिसन
------------------------------------------------------------
मर्नु भन्दा अगाडि केही गरेर देखाउ ।
- अरस्तु
------------------------------------------------------------
आफ्नो भलाई चाहन्छौ भने केही काम गर , अल्छिपना त्याग तिमीले सबै पाउने छौ ।
- टिंगसन
------------------------------------------------------------
आफ्नो जीवनको यि शत्रुहरुलाई चिन
१) अल्छिपना
२) चिन्ता
३) अरुको भर
४) समयको दुरुपयोग
यि ४ शत्रु माथि बिजय पाउने कोशीस गर , तिमीले जे चाहन्छौ त्यो पाउनेछौ ।
- सँत पितर
------------------------------------------------------------
तिमीले आफ्नो खुट्टामा आँफै बन्चरो हान्छौ जब आफ्नो समय बरबाद गर्छौ र पछी तिमीलाई पश्चाताप हुन्छ । त्यसैले अहिले नै होसियार हुनु ।
- अरस्तु
-----------------------------------------------------------
जे भयो भई सक्यो त्यसलाई भुलीदिनु , काम गर अझै समय छ ।
- एड्गर एलन पो
------------------------------------------------------------
के भाग्य ईश्वरको हातमा छ ? होइन यो त अल्छिहरुको नारा हो । नत्र सबै कर्म्यठ ब्यक्तीहरुको भाग्य सधैं उज्ज्वल किन हुन्छ ?
- वर्डसवर्थ
------------------------------------------------------------
मनको भावनाको दशाको नामनै सुख र दु:ख हो ।
- ईबने बतुता
------------------------------------------------------------
दु:ख के सुख के सबै तिम्रै हातमा छ ।
- शेक्सपियर
------------------------------------------------------------
स्वास्थ्य छ त सबै छ स्वास्थ्य छैन त केही छैन ।
- लाँगफेलो
------------------------------------------------------------
स्वास्थ्य मानिसले नै जीवनमा प्रगती गर्न सक्छ ।
- डाक्टर हार्मोन

महापुरुषहरुका कथन :

2009-12-03T23:47:00.000-08:00

मानिसले गर्न नसक्ने काम केही छैन तर गर्नलाई मानिसलाई साहसको आवश्यकता पर्छ ।
-कार्लाईल
----------------------------------
जसले आफ्नो समय बरबाद गर्‍यो उसले यो बुझे हुन्छ कि उसको एउटा पनि इच्छा पुरा हुँदैन , उसको जीवन सदा दु:खमय बित्नेछ त्यसैले समयलाई चिन ।
- ब्रर्टेण्ड रसेल
------------------------------
इच्छा के हो ? तपाईंको कार्य क्षमताको पारीक्षा हो ।
- स्टेनबैक
---------------------------
मैले जे चाहे त्यो पाए तर त्यसको लागि मैले के के गर्नु पर्‍यो त्यो केवल मलाई मात्र थाहा छ , मेरो जीवन यसको प्रमाण हो - रुजवेल्ट
उठ, तँ के चाहन्छस ? म तलाई सबै दिन्छु तर पहिला आफुले आँफैलाई चिन ।
- अरस्तु
अरे मानिस , आफ्नो एक सेकेण्ड समय पनि खेर नफाल , साबधान तँ पछुताउनु पर्लास । केही गर्नुछ भने समयको सदुपयोग गर ।
- रिचर्ड जानसन
पागल हो उ जो आफुलाई भाग्यबादी हुँ भन्छ ।
- जर्ज वर्नार्ड शा
प्रसिद्दी प्रत्यक मानिसले प्राप्त गर्न सक्छ तर दुइ प्रकारको बाटो छन , एउटा बाटो राम्रो काम गरेर अर्को नराम्रो काम गरेर । राम्रो काम गरेर प्रसिद्दी धेरै तपस्या गरेर पनि ढिलो मात्र पाईन्छ भने नराम्रो काम गरेर रातारात । अब यो तपाईंको आफ्नो निर्णय हो कि प्रसिद्दी कसरी पाउने ?
- सैमुअल वोन
दिनहिन जीवन कायरले मात्र जिउने गर्छ , के तपाईं कायर हो ?
- माइकल फराडे
हामी आफ्नो भाग्यको बिधाता आफु स्व्यम हौ ।
- अरस्तु

.

तिमी आँफै आफ्नो जीवन बनाउन र बिगार्न सक्छौ , सोच र गर ।
- अल्वा एडिसन
मर्नु भन्दा अगाडि केही गरेर देखाउ ।
- अरस्तु
आफ्नो भलाई चाहन्छौ भने केही काम गर , अल्छिपना त्याग तिमीले सबै पाउने छौ ।
- टिंगसन
आफ्नो जीवनको यि शत्रुहरुलाई चिन
१) अल्छिपना
२) चिन्ता
३) अरुको भर
४) समयको दुरुपयोग
यि ४ शत्रु माथि बिजय पाउने कोशीस गर , तिमीले जे चाहन्छौ त्यो पाउनेछौ ।
- सँत पितर
तिमीले आफ्नो खुट्टामा आँफै बन्चरो हान्छौ जब आफ्नो समय बरबाद गर्छौ र पछी तिमीलाई पश्चाताप हुन्छ । त्यसैले अहिले नै होसियार हुनु ।
- अरस्तु
जे भयो भई सक्यो त्यसलाई भुलीदिनु , काम गर अझै समय छ ।
- एड्गर एलन पो
के भाग्य ईश्वरको हातमा छ ? होइन यो त अल्छिहरुको नारा हो । नत्र सबै कर्म्यठ ब्यक्तीहरुको भाग्य सधैं उज्ज्वल किन हुन्छ ?
- वर्डसवर्थ
मनको भावनाको दशाको नामनै सुख र दु:ख हो ।
- ईबने बतुता
दु:ख के सुख के सबै तिम्रै हातमा छ ।
- शेक्सपियर
स्वास्थ्य छ त सबै छ स्वास्थ्य छैन त केही छैन ।
- लाँगफेलो

स्वास्थ्य मानिसले नै जीवनमा प्रगती गर्न सक्छ ।
- डाक्टर हार्मोन

2009-12-03T23:09:00.000-08:00

Short cut SmS

2009-12-03T02:00:00.000-08:00

1dRfl - wonderful
2 - to/too/two
2dA - today
2moro - tomorrow
2nite - tonite
3dom - freedom
4 - for
4get - forget
4N - foreign
ADN - any day now
AFAIK - as far as I know
AFAIR - as far as I recall
ASAP - as soon as possible
ATM - at the moment
B - be
B4 - before
B4N - bye for now
BB - bye-bye
Bf -boyfriend
BG - big grin
BION - believe it or not
BK - big kiss
BTDT - been there, done that
BTW - by the way
By - busy
C - see/sea
CB - call back
CUL - see you later
CWYL - chat with you later
DUZ - does
DUZNT - doesn't
F2F - free to talk?
G2G - got to go
Gf - girlfried
Gr8 - great
Grr - angry
H2 - how to
HUH - have you heard?
IC - I see
ICCL - I couldn't care less
IK - I know
ILU (or ILY) - I love you
in4ml - informal
KISS - keep it simple, stupid
KUTGW - keep up the good work
@ "At"
MSG "Message"
W "With"
ATB "All the best"
NE "Any"
W/O "Without"
B "Be, Bee"
NETHNG "Anything"
WKND "Weekend"
BCNU "I'll be seeing you"
NE1 "Anyone"
XLNT "Excellent"
BWD "Backward"
NO1 "No-one"
XOXOX "Hugs and kisses"
B4 "Before"
OIC "Oh, I see"
YR "Your"
C "See, Sea"
PCM "Please call me"
1 "One, Won"
CU "See you"
PLS "Please"
2 "Too, To, Two"
DOIN "Doing"
PPL "People"

:) Original smiley
:-) Classic smiley
;-) Wink
:-)) Very happy
|-) Hee-hee
:-D Laugh loud
:-o Amazement
:^D" Great! I like it!
:-* Kiss
<3 I love you
:-s Confusion
{} No comment
:-C Totally unbelievable
:-X Big wet kiss
:-9 Licking lips
%-) Confused
*:* Fuzzy face
:-@ Screaming
:-7 Wry remark
:-p Sticking out tongue
:-( Frown
:> Develish grin
(:-|K- Dressed to kill
:-|| Angry
::=)) Seeing double
:-> Hey
|:-0 No explanation
#:-) Hair in a mess
>;-(' I am spitting mad
#-) Partied all night
:-| Hmmm
:-& Tongue-tied

L8 - late
L8r - later
LMK - let me know
M8 - mate
MOF - matter of fact
MT - empty
MTE - my thoughts exactly
NAGI - not a good idea
Ne - any
Ne1 - anyone
No1 - no one
nrg - energy
OIC - Oh I see
OK - okay
ONNA - oh no, not again!
OTT- over the top
PCM - please call me
Pls - please
Ppl - people
PTL - praise the Lord
R - are
Re - regarding
RUOK - are you okay?
Spk - speak
Sry - sorry
SWAK - sealed with a kiss
THX - thanks
TTYL - talk to you later
TXT - text
U - you
U@ - you at? (where are you?)
UOK - you okay?
UR - your/you're
Usu - usually
W8 - wait
W84M - wait for me
W/ - with
Wan2 - want to
wn - when
WMF - works for me
XLNT - excellent
Y - why
YM - you mean
YR - yeah, right
GONNA "Going to"
SUM1 "Someone"
3SUM "Threesome"
GR8 "Great"
STRA "Stray"
4 "For, Four"
H8 "Hate"
THNQ "Thank you"
:-) "I'm happy"
L8 "Late"
THX "Thanks"
:-o "I'm surprised"
L8R "Later"
U "You"
:-( "Sad face"
LUV "Love"
UR "You are "
d:) "Baseball cap "
MOB "Mobile"
WAN2 "Want to?"
;-/ "Confused"
2DAY "Today"
F2T "Free to talk"
RUOK "Are you okay?"
2MORO "Tomorrow"
FWD "Forward"
RGDS "Regards"

(:-... Heart-broken
%-) I'm tipsy but happy
#:-o Oh no!
:-# My lips are sealed
8-) Sender wears glasses
:+( I'm hurt by that
:*)? Are you drunk?
<:-0 Eeek!
:-e I'm disappointed
(-: Sender is left-handed
<:-) Dumb question
~o~ Bird
:@ Ouch!
:-(*) Sick comment
(:-) Bald
:// Frustrated
:3-< Dog
d:-) Hats off to your great idea
:-$ Put your money where your mouth is
:-{) Sender has moustache
|-| Going to sleep
:@) Pig
\o/ Praise the Lord
*<:o) Clown
:-{)} Sender has moustache & beard
:=8) Baboon
8^ Chicken
~#:-( Bad hair day
:'-( I am crying
:*) I' tipsy
:-o Oh
O:-) Innocent
&:-) Sender has curly hair

आखिर जीवन के हो त ?

2009-12-03T01:57:00.000-08:00

जीवनलाई तपाईंले के भनेर परिभाषित गर्नु हुन्छ ? दार्शनिक, कवि, विद्वान तथा अन्य ब्यक्तिहरुले जीवनलाई धेरै प्रकारले परिभाषित गरेका छन । जीवनको परिभाषा हामी जसरी पनि दिन सक्छौ । जसरी परिभाषा दिए पनि जीवनमा त्यसरी नै केही न केही त गर्नै पर्ने हुन्छ । यस बारेमा निम्न प्रसँगले हामीलाई केही न केही सोच्न र गर्न प्रेरित गर्दछ ।

जीवन चुनौती हो : सामना गर
Life is a Challenge : Face it
Face it

जीवन बियोगान्त हो : धैर्य गर
Life is a Tragedy : Patience it

जीवन संघर्ष हो : स्विकार गर
Life is a Struggle : Accept it

जीवन रहस्य हो : उदघाटन गर
Life is a Mystery : Inaugurate it

जीवन वरदान हो : आस्वादन गर
Life is a Blessing : Taste it

जीवन सौन्दर्य हो : बयान गर
Life is a Beauty : Describe it

जीवन नरक हो : निन्दा गर
Life is a Hell : Dawn it

जीवन विषाद हो : विजय गर
Life is a Sorrow : Overcome it

जीवन यात्रा हो : पूर्ण गर
Life is a Journey : Complete it

जीवन कर्तब्य हो : पालन गर
Life is a Duty : Perform it

जीवन प्रतिज्ञा हो : पालन गर
Life is a Promise Fulfill it

जीवन संगित हो : प्रशंसा गर
Life is a Music : Admire it

जीवन प्रेम हो : उपभोग गर
Life is a Love : Enjoy it

जीवन सपना हो : साकार गर
Life is a Dream : Bring it

एता उताका रोचक तर आश्चर्यजनक तथ्य

2009-12-02T00:19:00.000-08:00

१ गिनीज बुक ऑफ रिकॉर्ड्स को पुस्तक प्राय: सार्वजनिक पुस्तकालय बाट चोरी हुने रिकॉर्ड छ ।
२ चार्ली च्यप्लिन जस्तै देखिने हरुको प्रतियोगितामा स्व्यम चार्ली च्याप्लिनले तेस्रो पुरुस्कार जितेका थिए ।
३ फिन्ल्यान्डमा डोनाल्ड डक कमिक्सलाई प्रतिबन्ध लगाइयो किनकी डोनाल्ड डक नामक पात्रले पेन्ट लाउदैनथ्यो ।
४ cockroach सँग बिकिरण सँग लड्न सक्ने धेरै क्षमता हुने हुनाले केही गरी परमाणु युद्ध भएमा cockroach नै एक मात्र जिवित हुने सम्भावना छ ।
५ एक मिनेटमा करिब ८ लाख कोषिका मानिसको शरीर बाट मर्छन भने त्यतिकै मात्रामा कोशीका बन्छन पनि ।
६ प्रत्यक बर्ष चन्द्रमा प्रीथ्बी बाट ३. ८२ cm टाढा गैरहेको छ ।
७ मानिसको शरीरमा एक रक्त कोषिका पुरै शरीर घुम्न २० सेकेण्ड लगाउछ ।
८ कोकाकोला पहिला हरियो थियो ।
९ विश्वमा सबै भन्दा मिल्ने नाम "मोहम्मद" हो ।
१० मानिसको शरीरको सबै भन्दा बलियो मसल जिब्रो हो ।
११ अमेरिकामा प्रत्यक मानिस सँग २ वटा क्रेडिट कार्ड छ ।
१२ कि बोर्ड को एकै पँक्तीको अक्षर बाट बनेको शब्द TYPEWRITER नै सबै भन्दा लामो शब्द हो ।
१३ पुरुषको तुलनामा महिलाहरुले लग्भग दोब्बर पल्ट आँखाको परेला झिम्काउने गर्छ ।
१४ सुङुरहरुलाई आकाश तिर हेर्नु असम्भब छ ।
१५ 111,111,111 x 111,111,111 = 12,345,678,987,654,321 हुन्छ ।
१६ गोहीले आफ्नो जिब्रो बाहिर निकाल्न सक्दैन ।
१७ चिप्ले किरा ३ बर्ष सम्म केही नखाएर सुत्न सक्छ ।
१८ सबै भालु देब्रे हाते हुन्छन ।
१९ हाती नै एस्तो जनावर हो जो कहिले पनि उफ्रिन सक्दैन ।
२० २ वटा मुसाले १८ महिना मा कारीब १ लाख बँश बढाउन सक्छ ।
२१ औंलाको छाप हरेक मान्छेमा फरक फरक भए जस्तै जिब्रो को छाप पनि फरक फरक हुन्छ ।
.

अनपत्यारिला रोचक तथ्यहरु - ३

2009-12-02T00:18:00.000-08:00

१ मानिसको शरीरको सम्पूर्ण रक्त बाहिनी नलीको लम्बाई जोड्ने हो भने त्यो लम्बाईले पृथ्बीलाई दुई पटक बाध्न पुग्छ ।
२ खगोलशास्त्रीहरुको अनुमान अनुसार अन्तरिक्षमा लगभग एक अरब प्रम्हाण्ड छन र प्रत्येक ब्रम्हाण्डमा करोडौ सौर्यमण्डल छन ।
३ अन्तरिक्षमा खरबौ ताराहरु छन एक अनुमान अनुसार प्रति मिनेट १५०० ताराको दरले गन्दा खेरी सम्पूर्ण तारहरु गन्न ७०० बर्षको समय लाग्नेछ ।
४ संसारको कुल क्षत्रफलको ७१ प्रतिशत भुभाग पानीले ढाकेको छ ।
५ एक ब्यक्तिले आफ्नो सम्पूर्ण जीवनकालमा लगभग ६१००० लिटर पानी पिउछ ।
६ जहिले पनि एकै स्थानमा दिसा गर्ने जनावर गैंडा हो ।
७ एक पटक उडेपछि सर्वाधिक लामो समयसम्म उडिरहने पंछी "सुटी टन" हो । यो पंछी ३ देखि ४ बर्षसम्म निरन्तर उडिरहन्छ ।
८ आफ्नो गर्भधारण टाउकोमा गर्ने जिव उडुस हो ।
९ ३ वटा मुटु भएको जनावर अक्टोपस हो ।
१० सौर्यपरिवारका सबै ग्रहहरु पश्चिम बाट पूर्वतिर घुम्दछन तर शुक्र ग्रह जो पूर्व बाट पश्चिम दिशातिर घुम्दछ ।

अनपत्यारिला रोचक तथ्यहरु - २

2009-12-02T00:17:00.000-08:00

१ समुन्द्र भित्र सुर्यको किरण ४०० मिटर भन्दा तल जान सक्दैन ।
२ कुकुरको शरीरमा केवल एक अँग बाट मात्र पसिना आउछ र त्यो हो जिब्रो ।
३ परमाणु कति सम्म सानो हुन्छ भन्ने अनुमान लगाउन यो जाने सजिलो होला कि पानीको एक थोपा १०० लाख खर्ब परमाणु हुन्छन ।
४ अन्य मांसाहारी प्राणीको तुलनामा सिहको मुटु सबै भन्दा सानो हुन्छ ।
५ एक बर्षमा एउटा लाम्खुट्टेले १५ करोड बच्चा जन्माउन सक्छ ।
६ एउटा झिँगाले उड्ने बेलामा पखेटा १ सेकेण्ड्मा ३३० पल्ट हल्लाउछ ।
७ लामखुट्टेले आफ्नो वजन भन्दा डेढ गुणा बढी रगत चुस्न सक्छ ।
८ एक जोडी मुसाले एक बर्ष भन्दा काम समयमा १५ हजार भन्दा बढि सन्तान जन्माउन सक्छ ।
९ बच्चा जन्माउने सबै प्राणीको पुछर हुन्छ तर मानिसको मात्र हुँदैन ।
१० आफ्नो आहार खादा रुने जनावर गोही हो ।

अनपत्यारिला रोचक तथ्यहरु - १

2009-12-02T00:14:00.000-08:00

१ अन्य प्राणीको तुलनामा उँट धेरै दिनसम्म पानी नपिईकन बांच्न सक्छ तर पानी बिना त्यो भन्दा लामो समय सम्म बाँच्न सक्ने प्राणी मुसा हो ।
२ पानी जहाजको गति तातो पानीको तुलनामा चिसो पानीमा बढी तेज सँग चल्दछ ।
३ हावामा ध्वनि तरँग ३०० मिटर प्रतीसेकेण्ड्का दरले यात्रा गर्छ भने पानीमा त्यही तरँग १५०० मिटर प्रति सेकेण्डका दरले यात्रा गर्छ ।
४ शँख किरा आफ्नो जीवन कालमा एकै पटक मात्रा सेक्स गर्छ तर यो कृया लगातार १२ घण्टा सम्म जारी रहन्छ । साथै यो एस्तो जिब हो जो नयाँ ब्लेड्को धारमा पनि घाइते नभईकन हिंड्न सक्छ ।
५ मानिसको फोक्सोलाई नसाहरुको समुह भन्दा पनि फरक पर्दैन किनकी यसमा साना र ठुला गरि ३०० अर्ब वटा जति नसाहरु हुन्छन ।
६ "जाइजेन्टेक्स" नामक माछा टर्चलाइट जस्तो उज्यालो पार्दै पौडी खेल्दै हिड्छ ।
७ गरनाइ नामक माछा पानीमा पौडी , सडकमा डौडन र हावामा उड्न पनि सक्छ ।
८ भालु घाइटे भयो भने मानिसको बच्चा जस्तै रुन्छ ।
९ जिराफ यस्तो जनावर हो जसले जीवनमा कहिले पनि आवाज निकाल्दैन र यो संसारको सबभन्दा अग्लो जनावर पनि हो , भाले जिराफ १८ फिट सम्म अग्लो हुन्छ ।
१० एक मानिसको शरीरमा भएका सम्पूर्ण नसाहरुलाई जोड्ने हो भने त्यसको लम्बाइ ४५ मिल सम्मको हुन्छ ।

एकछिन हासौं (रमाइला प्रश्न उत्तर)

2009-12-01T23:51:00.000-08:00

प्रश्नः : प्रकृतिले दिनका साथै रात किन बनाएको होला ?
उत्तर: चोर डाकाहरुको पनि जिबिका चलोस् भनेर !
प्रश्नः : हाम्रो देशमा किन एउटा पनि ठूलो मान्छे जन्मिन सकेन ?
उत्तर: संसारमै यस्तो हो, जन्मिँदा सबै बच्चा नै जन्मिन्छन् !
प्रश्नः : मैले तपाइँलाई चिनिहालेँ नि !
उत्तर : चिनि नहाल्नोस्, मलाई सुगरको समस्या छ, बरु नुन हालिदिनुस् !!
प्रश्नः प्रश्न यो हो भने उत्तर के हो ?
उत्तरः सजिलो छ, उत्तर दीशा हो ।
प्रश्नः म मेरो घर वरीपरी भुतप्रेत भएको कल्पनामात्र गर्छु, के गर्ने हो ?
उत्तरः सजिलो छ, कल्पना गर्न छोडिदिनोस् ।
प्रश्नः मोबाइल र श्रीमतीमा के फरक छ ?

उत्तरः दुइटै अर्कालाई दिन मिल्दैन, बरबाद गरिदिन्छन । खर्चपनि उत्तिकै गर्नुपर्छ, बेला बेला
चार्ज गरिरहनुपर्छ भनेर चाही भन्न मिलेन ।
प्रश्नः जतिसुकै बिद्धानले पनि यो कुरो भन्न सक्दैन ?
उत्तरः म निदाइरहेको छु, डिस्टर्ब नगर ।
प्रश्नः हरेक श्रीमतीहरु आफ्ना पतिलाई किन शंका गर्छन् ?
उत्तरः अर्काको पतिलाई शंका गर्यो भने पति फेरी पत्निलाई शंक गर्न थाल्छन् ।
प्रश्नः बाघले घाँस खान थाल्यो भने के होला ?
उत्तरः नेताहरु भोकभोकै हुन्छन् ।
प्रश्नः अफिस जाने बेलामा म त मेरी श्रीमतीलाई चुम्मा दिएर मात्रै जान्छु, तिमी नि ?
उत्तरः म त तिमी हिडेपछिमात्रै ।
प्रश्नः तिन तिन बर्षम्म एउटै कक्षामा बस्दा लाज लागेन ?
उत्तरः सरलाई १५ बर्षदेखी यही कक्षामै पढाई रहन लाज नलागेपछि मलाई के को लाज

आधुनिक रिमिक्स टुक्का हरु

2009-12-01T23:46:00.000-08:00

बेला बेलामा हाम्रो मुख बाट पनि अनायास उखान टुक्काहरु निस्कन्छन । नेपाली उखान टुक्काहरु प्राय: समय सान्दर्भिक छन र हरेक उखान टुक्काहरुका कुनै न कुनै अर्थ छन । तर रमाइलोको लागि केही उखान टुक्काहरुका रिमिक्स भर्सन :-

1 न पाउनेले केरा पाको चियामा चोपेर खाको
२ पण्डितको टुप्पी न एन्टिना न एरिएल
३ भन्सारमा सुन छ लिन गए हुन्छ
४ अर्थ न बर्थको पप गीत गाई , घर छ झुपडी घाटीमा टाई
५ आमा बाबुको मन छोरा छोरी माथि , छोरा छोरीको मन डिङगो जुत्ता माथि
६ जसले बियर फोर्छ , उसको हात गनाउछ ।
७ नशा भनेको सुर्तीले पनि दिन्छ ।
८ आफ्नै छोरी नखर्माउली टन्नेरीलाई दोष
९ खुस्किन लागेको हाकिमलाई पिउनले पनि लखेट्छ
१० १२ छोरा १३ नाती , बुढोको मन तरुनी माथि
११ मनको लद्दु बियर सँग खा
१२ जाडो भयो राती अनी बुढी ताती
१३ जस्ता लाई तेस्तै पाउरोटीलाई निस्तै
१४ जुन नेता आए पनि घुस खान नछाड्ने
१५ कस्ता कस्ता कहाँ गए मुसाको बच्चा दरबारमा

जोक हरु

2009-12-01T23:29:00.000-08:00

३ जना गफाडीबच्चाहरु गफगर्दा
पहिलो बच्चा:-यार हाम्रो बा ले हलो जोत्यो भने धर्तिनै फाट्छ यार।
दोस्रो बच्चा:- तेरो बाउ त के हो र हाम्रो बा ले त प्लेन उडायो भने आकास नै फाट्छ्।
अनि तेस्रो बच्चा:- तिमीहरुको बाउ त के हो र, हाम्रो बा ले त झन् पादयो भने कट्टुनै फाट्छ।
---------------------------------------------
एउटा गोरो मान्छे थियो , जब उस्को छोरो जन्म्यो त्यो कालो न कालो । उ आफ्नो स्वास्नीको मा गयो र सोध्यो :
" हैन म पनि गोरो तिमी पनि गोरी छोरो चाँही किन यस्तो कालो ?
स्वास्नी : डार्लिङ, म पनि Hot तिमी पनि Hot , बच्चा जल्यो होला नि ।
-------------------------------------------------
लोग्ने : तिमीसँग बिहे गरेर मलाई एकदम फाईदा भएको छ ।
स्वास्नी :( खुशी हुँदै ) हो र कसरी नि ?
लोग्ने : मलाई मैले गरेको पाप को सजाए म जिउदो हुँदै पाई रहेको छु नि त ।
-----------------------------
प्रेमी – हैन ! तिमीले यो मिनीस्कर्ट लगाएको देखेर घरमा बुवाले गाली गर्नु हुन्न ?
प्रेमीका – अहँ ! गर्नु हुन्न तर आमाले चाँहि साह्रै गाली गर्नु हुन्छ ।
प्रेमी – बुवाले चाँहि केही नभन्ने अनि आमाले चाँही किन त्यती धेरै गाली गर्ने नि ?
प्रेमीका – आमा आफ्नो लुगा अरुले लगाको मनै पराउनु हुन्न ।
-------------------------------------
प्रेमीका – तिमी बिहे पछि चुरोट पिउन छोड्छौ ?
प्रेमी – किन नछोड्नु अवश्य पनि छोड्छु ।
प्रेमीका – रक्सी र तास नि !
प्रेमी – त्यो पनि छोड्छु ।
प्रेमीका – बिहे अघि चाँहि के के छोड्ने विचार गरेको छौ नि !
प्रेमी – तिमीलाई !
------------------------------
श्याम : राम तिमीलाई पौडी खेल्न आउछ ?
राम : अहँ आउँदैन
श्याम ( खिसी उडाउदै ): तिमी जत्रो त कुकुरले पनि पौडी खेल्न जाँन्दछ ।
राम : तिमीलाई पौडी खेल्न आउछ त ?
श्याम ( गमक्क फुल्दै ): आउछ
राम : त्यसो भए तिमी र कुकुरमा के फरक भयो त ?
---------------------------------
बाबु आमा र छोरा बजार घुमने क्रममा छोरालाई आईस्क्रिम किनीदिएछ र छोराले त्‍यो आईस्क्रिम खानै नपाई खसेछ छिटो-छिटो टिप्‍नखोज्‍दा आमा चाँहीले भनेछ :छि खसेको चिजलाई नटिप म अर्कै किनिदीउला
अनि एकछिनपछी हिड्‍दा हिड्‍दै बाबु चाही लडेछ हत्‍त पत्‍त आमाले उठाउन खोज्‍दा छोराले भनेछ
खसेको चिजलाई नउठानुस आमा म अर्कै बुबा खोजिदिउला
------------------------------------
शिक्षक : राम भन त काल कती प्रकारको हुन्छ ?
राम : ३ प्रकारको सर
शिक्षक : स्याबास , अब तिनै वटाको एउटा एउटा उदाहरण देउ त
राम : सर , मैले हिजो तपाईंको छोरीलाई देखेको थिए , आज म उनिलाई माया गर्छु र भोली म उसलाई भगाएर लानेछु ।
---------------------------------
बाबु : छोरा तैले गधा देखेको छस ??
छोरा : देखेको छु ड्याडी ..
बाबु : अनी उल्लु नि ??
छोरा : त्यो पनि देखेको छु ड्याडी ... किन सोध्नु भएको ड्याडी ?
बाबु : तँ त्यस्तै छस त्यसैले
छोरा : तर ड्याडी , मम्मीले त भन्नु हुन्छ म तठ्याकै तपाईं जस्तो पो छु भनेर ...

देउताहरू कस्ता कस्ता

2009-12-01T22:30:00.000-08:00

तिथिमिति ठ्याक्कै याद भएन, २,३ वर्ष अघिको हिमाल खबरपत्रिकामा ख्याति प्राप्त व्यंग्यकार चट्याङमाष्टरले चट्याङगीता मार्फत चोटिला झटाराहरू हान्ने गर्नु हुन्थ्यो । मलाई असाध्यै मन परेको प्रस्तुत कविता । कविसंग कुनै अनुमति नलिई यहाँ टास्ने धृष्टता गरे पनि, यो चोरी भने हैन किनभने यसका सिर्जनाकार चट्याङमाष्टर नै हुनुहुन्छ भन्ने कुरा म चिच्चाएरै भन्न चाहन्छु । यो केवल पाठकीय स्वादका लागि यहाँ पुन: पोष्ट गरिएको मात्र हो । लौ पढौँ त हाम्रा देउताहरू कस्ता कस्ता विचार बोकेका '-वादी' हरू थिए:

- चट्याङ् मास्टर

बहुदलबादी थिए राम, बाँदरलाई मात्र साथी लिए
निर्दलबादी थियो रावण, दैंत्यले मात्र साथ दिए
जनवादी भए शंकर, ताण्डव नृत्य गरि गरि
साँढे, र्सप, पिचास,भुत,भोका, नाङ्गा वरीपरि

पानी मरुवा थिए पाण्डव लुके वनमा लडेपनि
पुँजीबादी धृतराष्ट,अन्धो पापी अनि धनी
आतंकबादी दुर्योधन हार्नैलाई लडी रह्यो
भएकोमा थपौं भन्दा ,भएको नै पनि गयो

सामन्तबादी सबै देउता , आफुमाथी अरु तल
साम्यबादी ति राक्षसलाई , देब दानब बराबर
अधिनायकबादी ति इन्द्र, अरुलाई दबाउने
सक्षम कोही अघि आए, जालमा पारी लडाउने

प्रातिकृयाबादी हो राहु , अरुमा खोट लगाउने
उग्रबादी भइ सुर्य सबैलाई तताउनेर्
माक्सबादी हेर चन्द्र रुप फेर्छन् हरेक दिन
पुणिर्मा भए पर्ण औशीमा नै खत्तम हुन

संसदबादी थिए नारद, जता फाइदा उत्तै मिले
सत्यबादी भइ कृष्ण गोपिनिबिच सधैं झुले
यथास्थितिबादी थिए ब्रम्हा, एउटै फुलमा सधैं बसी
एउटा श्रृष्टि गरे उहिले, हेर्छन्, बस्छन् त्यही अझै

तेतिसकोटी त देवतै थिए, अरु प्राणी कति कति
त्यत्रो बिभिन्नताबाद, अटाउने धर्म सँस्कृति
खुम्चिएर अब अहिले, दुइकोटी हुँदा पनि
अटाएनन् र उठेकाछन्, महाभारत गरौं भनी ।।

प्रेमले रचनात्मक बनाउछ

2009-12-01T22:08:00.000-08:00

तपाई बढी रचनात्मक बन्न खोज्नु हुन्छ भने कसेको प्रेममा डुब्नुस । अर्थात विशुद्घ प्रेममा, यौन सम्बन्धमा होइन । पछिल्लो अनुसन्धान अनुसार कसैको मायामा लुटपुटिदा जो पनि बढि रचनात्मक हुन सक्छ । बिशुद्घ प्रेमले तपाईको मन मस्तिष्कमा नया – नया विचार आउन थाल्छन् । प्रेमले शरिरमा भएको ति हार्मोनमा सकारात्मक प्रभाव पार्छ अनि मनुष्यलाई रचनात्मक बनाउछ । आम्सटरडम विश्वविधालयका अनुसन्धानकर्ताहरुको अनुसार प्रेमले मनुष्यको सोचाईलाई परिवर्तन गर्छ । अनुसन्धानमा के पाइयो भने प्रेममा मनुष्य भावुक र विनम्र हुन्छन् ।

प्रेमले गर्दा नै उनीहरुलाई कलात्मक काम गर्ने प्रेरणा प्राप्त हुन्छ । मनुष्यमा यो परिवर्तन यौन सम्बन्ध राख्नाले भने आउदैन । प्रम र कसै संग नजिकिने चाहनाले मनुष्यलाई अझ बढी काम गर्न प्रेरित गर्छ । प्रेमले हाम्रो सोचाई लाई तार्किक बनाउछ । प्रमको मनुष्यको मस्तिष्कमा धेरै लामो समय सम्म रहन्छ भने यौनको चाहि केहि बेरका लागी मात्र ।

नसल्किदै निभेको दिप

2009-12-01T02:22:00.000-08:00

एउटा सम्पुर्ण यथार्थ कथा अनि आफ्नो लामो समय सम्म रहेको प्रमीकाले अर्कै केटा रोज्दाको पिडालाई मलम पटी गर्न बेदनाको भारी बिसाउने प्रयास गरेको छु । सिरानी भिजेको रात अनि उनको खुसीको लागी आँखा भित्र आँसु लुकाई मुस्कुराउने प्रयासमा वितेका कठिन दिनहरु, अनि धमिलो पारेर माछा मार्ने उनको प्रयासलाई समर्थन गर्दै माछा जस्तै मर्दैछु प्रत्यक पल पल उनको लागी ...........................
आकाश भरि मडारिएको कालो बादल, धुम्म परेको आकाश अनि लमतन्न परेको सडकमा दौडिएको मान्छेको हुल अनि त्यहि सडक छेऊको सानो घरमा मेरो कोठा । खुसियाली जिवनमा लागेको तुषारो अनि कहिले नबन्ने गरि मन भरि गएको पहिरो । साउने झरीमा जस्तै रसाएको आखाहरु, बेहोसी मन लाग्छ म को हो मलाई नै थाहा छैन । आँखाको डिल वरिपरि टिलपिल गरी बग्न थालेको आसुको धारा बाध लगाई रोक्ने प्रयास गर्छु तर रोक्न सकिएन गला भरि हुन्छ मन रुन्छ अनि आफैलाई सम्हाल्ने प्रयास गर्छु ।
गाँऊ बाट सदरमुकाम हुदै राजधानी सम्मको मेरो शैक्षिक यात्रा मनभरि ठुलो सपना बोकेर पढ्न वि.सं. २०६१ सालमा चावाहिलको एउटा सानो कोठामा साथी संग बस्दै आफ्नो जिन्दगीको सुमधुर यात्राको पाइला चाल्ने प्रयासमा, घचाघचले भरिएको नया पुरानो घर अनि त्यहि स्वार्थी मान्छेको भिडमा रुमल्लीएको म त्यसमा भिज्ने प्रयासमा हुन्छु । साच्चीनै सहरको मान्छे को त अलिकति पनि मन नहुदा रहेछ । कसैलाई कसैको मतलब नै छैन लाग्थ्यो सायद म नयाँ भएर होला मलाई यस्तो लागेको । राजधानीको बारेमा मलाई केहि पनि थाहा थिएन साथीको सहयोग मा चावाहिलको पशुपती क्याम्पसमा बि.बि.एस मा भर्ना भए । अपरिचित मान्छेको हुलमा ठेलामठेल गर्दै गेटबाट भित्र छिुर्छु । आफ्नो कोठा नै भेट्दीन बादल भित्रहराएको काग जस्तै प्रत्यक कोठा सोध्दै जान्छु । बाटोमा केहि अगाडी भेटेको केटी साथी पारु र विनिता लाई भेट्छु । अनि उनीहरुको साथमानै कक्षा कोठा मा पुग्छु । सबै साथी हरु नया नै रहेछ । तर म पारु संग नै बस्ने र हिडन थाले । बिस्तारै साथी सगी बिच चिनजान बढन थाल्यो । त्यस समय मेरो हरपलको साथी नै पारु थियो हामी बिच आत्मीय सम्बन्ध थियो । बिस्तारै परिक्षा नजिक आउन थाल्यो तर मेरो आत्मीय साथी बेलायत प्रस्थान गरीन । साथीहरुको सहयोग मा एउटा ट्युसन सेन्टरमा हामी पढन थाल्यो । म आफ्नो बिबेकले भ्याए सम्म प्रयास गर्थे ।किनकी मलाई थाहा थियो । मैले राम्रो सँग पढनु पर्छ । बिस्तारै कसै सँग मेरो नाम जोडन थाल्यो । सुमधुर मुस्कान, साधारण उचाई, कम्मर सम्म लर्केको कालो लामो बाक्लो कपाल, आँखा वरिपरी सधै गाजल लगाउथी अनि सबै हासेर बोल्थी कहिले नरीसाउने उनी हामी सगै पढने कोपीला थिई उनको र मेरो हिडने बाटो एउटै थियो । उनी सधै मलाई पर्खेर बस्थी । तर मेरो मनमा त्यस्तो कुनै सोचाई थिएन । किनकी माया प्रेममा म फस्न चाहदिन । राम्रो सँग पढनु यताउता धेरै नघुम्नु भनेर मोमीले आउने बेलामा भनेको आँखाको वरिपरि घुम्थ्यो । उनी एकदम सोझी थिई । जसले जे भने पनि चुप लागेर बस्थी कुनै साथीहरु यसको फाइदा लुटन खोज्थ्यो । तर उनले कहिले सोचेन साथीहरुको मनसाय कस्तो छ भनेर सबैलाई आत्मीय र बिस्वास गर्थी । एक दिन उनै कोपीलाले मेरो नोट कापीमा आफ्नो भावना प्रेम प्रस्ताव पठाईन । कक्षा कोठामा उनलाई हेरे उनी रातो पीरो भएर बसेकी थिई । सायद माया पाउन आशामा उनले ठुलो सहास गरिन । सायद यसो गर्न म पनि सक्दिन । कोठामा पुगे, पढन थाले तर उनको अनुहार आँखा वरिपरि नाच्न थाल्यो । आफैले आफैलाई प्रश्न गरे के मेरो प्रेम गर्ने उमेर हो म त पढन पो आएको, बुबा मोमीको सपना पुरा गर्न आएको । म चुपचाप बसे, कुनै प्रतिउत्तर दिइन । म उनलाई साथी मात्र सोच्थे । हाम्रो जात पनि फरक थियो, उनी क्षेत्री त म नेवार । हाम्रो देशमा जति नै शिक्षित भए पनि धर्म परम्पराले अझै पनि मान्दैन उनलाई यसरी नै सम्झाउथे । दिन राम्रै सँगै चलेको थियो फेरी चार महिना पछि सायद तिहार पछि उनको छुटेको सार्न नोट माग्यो अनि फिर्ता दिदा त्यही नोटको बिचमा दुई पेजको भावना कोरेकी थिई । अब म सोच्न बाध्य भए दोधार मा परे धेरै सोचे उनको पत्रमा यस्तो लेखीएको थियो ।
तिम्रो रसिलो स्वभाव, एक अर्काको सहयोगको भावना, फराकिलो आत्मा विस्वास र विविध कारणले गर्दा मेरो मनलाई कता कता छोएको छ । अनि जिवनको एक भाग अर्थात life ko important thing को रुपमा तिमीलाई कल्पना गर्दा जिवन सार्थक हुन्छकी भन्ने आशा पलाएको हो । तिमी कति सम्म साथ दिन्छौ म भन्न सक्दीन । मेरो चाहना चाही जिन्दगीको अनेक उतार चढावलाई पार गरेर जिवनको उज्यालो भविष्यको काखमा अनि तिम्रो सार्थका जिवनको साथमा जिवन बिताउन सानो आशा पलाएको हो । अनि फेरी थप्थी यी सबै कुरा पानामा लेखे जस्तो सजिलो त नहोला र यसमा समय परिस्थीती, बाध्यता र भाग्य अनि Family condition ले पनि असर पु¥याउन सक्छ । मेरो हदमा भन्दा म एक Educated family मा हुर्केको छारीको नाताले Family convince गराउन सक्छु । अनि अन्तमा लेख्थी म यति भन्छु की एउटा Maturated अवस्थाको प्रेम पनि Maturated नै हुनु पर्छ भन्ने धारणा छ । प्रेम आखिर प्रेम नै हो कि त होइन दुइटामा एउटा मात्रै हुन्छ त्यसमा अरु हुदैन त्यो बाहेक त Friendship relation मात्र हो मेरो बिचार तिमी लाई मन नपर्न पनि सक्ला त्यो आफ्नै ठाऊ मा छ ।मेरो पनि कहाँ ढुङ्गाको मन हो र । बिस्तारै उनलाई मन पराउन थाले उनलाई मन मुटु भित्र राख्न थाले । बिहानीको घामको झुल्का सगै उनलाई सम्झन थाले । आँखा उघ्रीए देखी ननिदाए सम्म मन भित्र सजाएर राख्न थाले लाग्थ्यो यो प्रेम भनेका काँचको गिलास जस्तै हो जुनसुकै समय प्याट फुटन सक्छ । सम्हालेर राख्नु पर्छ । लाग्थ्यो उनी सधै हिमाल झै हासी रहेछ अटल र अमर भएर अनि म त्यहि हसिलो मुहारमा भविष्य खाज्दै छु ।
पशुपतीको कैलाश डाडामा बसेर घाम ताप्दै गर्दा लाग्थ्यो भगवान शिव अनि पार्वति ले हाम्रो माया प्रेमलाई देखेर डाहा गरीरहेछ । उनी मलाई सधै भन्थी तिमी मलाई छाडेर त जादैनौ नि । अनि म भन्थे “ किन मेरो विश्वास लागेन ” “ म त तिम्रो सधै विश्वास गर्छु तर तिमीले मलाई कहिले पनि नछाड ल ।” आखा भरि आसु पारेर भन्थी । पशुपतिको प्रत्यक मन्दीर अनि ति भगवानले हाम्रो माया लाई देखेको थियो । मन्दिरको आडमा कसैले नदेख्ने गरी खाएको सुमधुर चुम्बन अनि एक अर्का समर्पित हुदा लाग्थ्यो यो संसारमा म भन्दा खुसि अरु कोहि छैन । मैले जति माया त अरुकसैले पाएको छैन होला । लाग्थ्यो त्यो सफा आकाश भित्र हामी लुकेको छ कसैले नदेख्ने गरी अनि आफै भित्र हराएको छ मायाको त्यो शहरमा । दक्षिणकाली मन्दिरमा सुटुक्क जादा मैले भगवान लाई भनेको थिए यस्तै खुसी र माया मैले सधै पाइरहोस । हामीलाई स्वागत बस्न बसेका ति पाखा पखेरा कल कल गरी बगेका ति खोला अनि मुसुक्क मुस्कुरागदै गरेका ति फुलहरु हम्रो युगल जोडि देखेर डाहा गर्थे । विरहको गीत गाऊने ति न्याउलीहरु पनि चुप लागेर हेरि बस्थ्यो । गोदावरीको त्यो बगैचा अनि केशरमहलको त्यो बगैचामा बिताउदा म सोच्ने गर्थे । यो बिछोड भन्ने शब्द जन्माउने को होला ।
तर
आज देशको राजनिति जस्तै परिवर्तन भएको छ समय । साउनको बर्षाले गरिबको खेत लगेर उराठ लाग्दो भएको छ मन केहि नभएको शुन्य । धेरै दिन पछि आज उनको मोबाइलमा inbox massage हेर्छु I love You देख्छु अनि फेर Sent message हेर्छु Love u Too म छक्क पर्छु उनलाई सोधे यो के हो उनी केहि नभएको जस्तो गरी “ हे तिमी त खाली शंका मात्र गर्छाै आजको जमानामा पनि साथी लाई त्यति लेख्दा के हन्छ त ” म एकदम टेन्सन भए र उनलाई पटक पटक सोधे उनी जहिले पनि हैन मात्र भन्थी । उनको म प्रतिको व्यवहार अनि कुराले मलाई विश्वास लाग्न छाडयो । एकदिन उनले भनि “ हेर मलाई त परिवारले तिमी संग बिहे गर्न नदिने भो अव हामी साथी मात्र ल तर म तिमीलाई सधै माया गर्छु । ” उनको यस्तो बोली ले मलाई धेरै पिडा दियो आखा भरि आसुले ढाक्न थाल्यो । सारा संसार शुन्य देखे अनि आफैलाई सम्हाले अनि भने “ ठिकै छ तिम्रो परिवार समस्या हो भने म तिम्रो एउटा मिल्ने र सहयोगी साथी बन्छु ”
परिवर्तित समय सगै मान्छेको मन पनि परिवर्तन हुदा रहेछ । आज उनको ईमेल हेर उनले त म भन्दा धेरै धनि अनि सम्पन्न ईन्जीनीयर लाई मन पराउदा रहेछ । उनले नै फेरी त्यो मान्छे लाई प्रेम प्रस्ताव राखेको रहेछ । उनलाई धेरै गाली गरे उनी आज पनि होइन मात्र भन्छ अनि रुएको नाटक गर्छ । म केहि गर्न सक्दिन । उनले मलाई सानो पत्र कोरेको रहेछ जसमा लेखेको थियो । “ अब मलाई तिमी कहिले पनि ईमेल अनि फोन नगर म उसै संग सम्भव भए सम्म बिहे गर्छु उ मलाई धेरै माया गर्छ....................... यस्तै धेरै लेखेको थियो । मलाई सबै पढन मन पनि लागेन । पछि थाहा पाए उनले मलाई परिवारले अन्तरजातिय बिहे गर्न दिएन भनेर फेरी अन्तरजातिय नै गर्न खोजेको रहेछ फरक थियो त धनि र गरिब मात्र । आज थाहा पाए प्रेम गर्न मन मात्र हैन धन पनि चहिदा रहेछ । उनको चार बर्ष सम्म सम्हालेर राखेको पत्र अनि शुभकामनाको पत्र सहित फिर्ता गरे र भने “ तिम्रो जिन्दगी मा सधै खुसी होस ..........” किनकी प्रेम प्राप्ती मात्र होइन त्याग पनि हो.................

वाकी................................................

Photo

2009-11-19T01:50:00.000-08:00

2009-11-19T01:33:00.000-08:00

परिवर्तनको प्रयास

2009-11-19T01:30:00.000-08:00

फरक धरातल, फरक समय, परिवर्तित रहर, टुक्रिएको ईच्छा आकंक्षाहरु, औसीको अन्धकार रात अनि त्यहि कालो रातलाई छिचोल्दै टिलपिल गर्दै बलेको मधुर दिप आज एक्कासी निभ्दा संसार नै शुन्य भए जस्तो हुदा रहेछ । अनि फेरी बाल्ने ठुलो असफल प्रयास, बादल भित्र काग हराए जस्तै हराएको चाहनाहरु, टुक्रा टुक्रा भएर टुटेको मनहरु, बर्षादमा बगेको खहरे जस्तै बगेको आँसुहरु जुन चाहेरपनि रोक्न सकिन । यस्तै भयो जिन्दगीको कथाहरु जुन नब्बे सालमा गएको भुइचालो अनि सुनामीले पारेको तहस नहस जस्तै चाहेर पनि बिर्सन नसक्ने ति क्षणहरु पल पल मा सम्झना बनेर मनभित्र ढुकढुकी सँगै घुमीरहदा रहेछ ।
मान्छेको मन पनि फरक फरक हुदा रहेछ कोहि खुसी दिएर खुसी हुन्छ कोहि आँसु दिएर खुसी हुन्छ । मलाई लाई धेरैले भन्थ्यो प्रेम गर्ने कुरा होइन, यसमा त क्षणिक मनोरञ्जन गर्ने एउटा साधन हो कसैको खुसी संग किन रमाउने । म चाहन्न थिइ कसैको मनमाथी खेलवाड गर्न तर त्यहि हुदा रहेछ । आज त्यहि झुटो प्रेममा फसेको छु माझीको जालमा माछा फसे जस्तै जुन कहिले निस्कन नसक्ने गरी । मरुभुमी जस्तै नाङ्गिएको छु कहिले पालुवा नआउने गरि । आनौठो साइनो छ जुन चाहेर पनि बिर्सन नसकिने । मलाई यो पनि थाहा छ ”प्रेम प्राप्ति मात्र होइन, त्याग पनि हो ” अनि फेरी भुल्नु नै पर्ने बाध्यता । जिन्दगीको तितोमिठो भोगाइहरु, कठिन रातहरु, अनि एक हुदाको पलहरु, सिसाकलमले लेखेको जस्तै मेटन मिल्ने भए मेटिदिन्थे अनि फेरी खुसीको अर्काे जिन्दगी जिउथे । अनि भन्दै हिडथे ” खुसी छु म आज तिमी भन्दा धेरै........................................ तर सोचे जस्तो हुन्न रहेछ । अरुण लामाको गित याद आउछ, ” सोचे जस्तो हुन्न जिवन................ ।
जिन्दगीको कथाको अर्काै पाना पल्टाउने प्रयासमा छु । जहाँ दुबो जस्तै कहिले नमर्ने गरी सधै हरियाली हुनेछ । बेली चमेली फुल्ने छ । न्याउलीहरुले बिरह गाउन छाडने छ,, माया प्रेमको अर्काे एउटा नया परिभाषा बन्ने छ । रहरहरु बसन्तको फुल जस्तै फुलीरहने छ ...........................................

एउटा यात्रा

2009-05-15T01:20:00.000-07:00

लामो कम्मर सम्म लर्केको कालो कपाल, आँखाको डिल वरिपरि कालो गाजल वा भनौ गाजलु आँखा, बाटुलो गहु गोरो अनुहार् ओठ को वरिपरि भरिएको रातो लालि, कुर्कुच्चा छोपिने गरि लगाएको हरियो सारि त्यहि रंग को चोली, हात मा सानो सुनौलो रंग को गोलो घडि, चुच्चो परेको हिल जुत्ता, बारुली कम्मर अनि दिउसोको घाम बाट भाग्न बोकेको कालो चस्म, एक दम सुहाएको थियो उनलाई, अझ हात मा झुन्डाएको सानो लेडीज ब्याग टम्म भरिएको नितम्ब, हसिलो पारामा मुसुक्क हास्थी मलाई देख्दा । त्यहि बाटो त्यहि गल्ली अनि त्यहि पोसाक अनि उनको र मेरो भेट । लाग्थो भगवान ले पनि कस्तो गरि जुराई दिन्छ कुनै बेला त खै मेरो आंखा लाई मन परेर हो कि के हो म उनको कुनै नराम्रो नै देख्दिन।एउटै बाटो हिडेर पनि कहिले बोल्न सकिन प्रयास त धेरै पटक नै गरे खै सक्दै सकिन
कालो सुट अनि कालै पालीस लगाएर टलक्क पारेको जुत्ता अफिस जादा लगाउनु नै पर्छ । आझ आज भोलि त गर्मि भएर टाई लगाउनु नै छाडी दिए । जे होस त्यो बाटो मेरो पानी पधेरो नै भईसक्यो । अफिस मा सरासर पुग्छु अनि एक पटक सबै पेपर मा राषिफल हेर्छु । आज राम्रै छ । हिजो को बाकि सबै काम् गर्छु । ईमेल हेर्छु । suman, निरु, र सुस्मिता कसैले पनि गरेको छैन । खै किन हो आजभोलि उनिहरुले ईमेल गर्न पनि छाडिसक्यो । सुस्मिता र निरुले त पहिला अफलाईन मेसेज हरु धेरै पठाउथियो । खै आज भोलि त अनलाईन मा पनि आउदैन ईमेलको त कुरै छाडौ अफलाईन मेसेज पनि पठाउन छाड्यो साथी हरु । हुन पनि यस्तो नेपाल मा नै बस्ने साथीहरु लाई मेल गर्ने फुर्सद पनि हुदैनस्स् होला । मेरो दिन आजभोलि यस्तै गरि बित्छ । दिनभरि लाईन हुने बितिकै कोहि साथी हरु अनलाईन मा छ कि भनेर हेर्छु कोहि पनि हुदैन । खै पहिला त हुन्थ्यो आज भोलि त फुर्सद नै हुदैन कि के हो । एक् छिन पछि सुमन लाई भेट्छु । "फुर्सद हो" अँ फुर्सद नै छु " छोटो जवाफ आउछ" "अनि नया खबर के छ""सबै ठिकै छ अँ त्तिम्रो के छ" मैले पनि यस्तै छोटो जवाफ दिन्छ्। अनि म सोद्छु " निरु को के छ खबर" "खै मेरो त धेरै दिन भो भेटघाट नै भा'को छैन " मेनेजर सर हुनुहुन्छ ।" बाहिर बाट बोलेको सुन्छु । टिनिनिनिनिनि मेरो घन्टि बज्छ "पत्रकार भेट्न आउनु भाको छ" "ल भित्र पठाईदिनु" एक छिन कुरा गर्छु । कुरा नस्कदै फेरि अर्को मान्छे आउछ कति धेरै आको हो आज त म आफै दंग पर्छु । सुमन संग कुरा नै गर्न पाएन । तिन घन्टा पछि आउदा त सुमन छैन। उल्टै हामी संग कुरा गर्ने फुर्सद पनि छैन कि के हो। के गर्ने मेरो जागिर नै यस्तो छ ।
दिन भरी काम को थकाईले ज्यान नै थकित हुन्छ । फेरि भनेको जस्तो तलब पनि आउने होइन । थकित पाईला हरु बिस्तारै तलतिर ओर्लन्छु । अफिस पनि कति माथि हो आफै लाई दिक्क लाग्छ । के गर्ने काठमान्डौको महंगी लाई टार्न भए पनि जागिर खानै पर्‍यो । दिमाग मा बोझिलो भारि बोकेर घर तिर जान्छु । एका तिर पढाई , अर्को तिर जागिर , घर परिवार बाट टाढा को बसाई, बुबा मोमि को आशेर्बाद, भाई बहिनिको माया त बिर्सन्छ होला अब त तर पनि खोई सोचेको जस्तो कहिले पनि हुदैन । खुसी र रमाईलो संग दिन बिताउन त दशै नै आउनु पर्ने भो ।

मान्छे को भिड, थकित मान्छेको अनुहार, अनि त्यहि भिड भित्र म पनि छिर्छु । हिड्ने अल्छि ले गर्दा अनि झुन्डिन्छु गाडिको त्यहि डन्डी मा समाउदै । बल्ल बल्ल चाबाहिल मा पुग्छु । साथी हरु सबै मलाई स्तुपा मा पर्खिबसेको रहेछ । केटा हरु को काम छैन । "पैसा छ भने जाँड खान जाउँ" "होइन यार पैसा नै छैन " म भन्छु " जाँड नखुवाउने भए सेक्सी हट खुवाउन त " कर गर्छ साथी हरु यो चिया को नाम पनि के के राख्छ के के होट लेमन लाई नाम बिगारेर के के राख्छ के के हुनत नेपाली जानेकै बिगार्न त हो नि । " ल ल चिया मात्रै है त " केटा हरु मख्ख पर्छ । अनि गफ गर्न थाल्छ । " ओई तेरो अफिस को रिसेप्सनस् नम्बर देन यार कस्तो राम्रो छ । " " हें ं ं ं उता हेर्न कति राम्रो मान्छे छ । "ओई तिमि हरु केटि कै कुरा मात्रै गर्छु यसो भबिस्य को कुरा पनि सोच्न यार " म बोल्छु " त्यहि भएर त घरबार गर्ने केटि हेर्दै छु " केटा हरु को कुरा सुनेर मलाई दिक्क लाग्छ । अनि चिया को पैसा तिरेर घर तिर सिधै हानिन्छु ।

" दाई म संग त पकेट पैसा नै छैन " अनि फेरि अर्को बहिनि भन्छ तरकारी त सबै सक्यो । " टाउको दुख्छ झन । साथीको फोन आउछ "हाम्रो परिक्षा को रुटिन आयो नि ।" " ए कहिले देखि " " एक महिना पछि " " ल ल" फोन राखि दिन्छु । फेरि कोपिला को मेसेज आउछ हतार हतार हेर्छु यस्तो लेख्छ "मलाई पैसा पठाई देउन है म संग जिरो छ । छिटै ल

यस्तै मा बित्छ मेरो दिन कतै खुसि त कतै तनाब । थकाई मार्न बेड मा ढल्कन्छु । बिनोद को फोन आउछ उनको प्रस्ताप हामी मिलेर सहकारी फाईनन्स खोल्ने उनको बिचार ठिकै लाग्छ ।

सधै झै अफिसतिर मेरो पाईला हरु अगाडि बढछ । चाबहिल मा पुग्दा सबै गाडि जाम यसो यता उता हेर्छु। उनि आज पनि त्यहि पोशाक मा त्यहि हिडाई अनि त्यहि शैली म हेरिरन्छु। एकछिन कता पुग्यो थाहा नै भएन ।
मैले चक्रपथ सम्म नै हिडेर अफिस पुग्ने अठोट गरे र हिडे । अली पर पुगे पछी पछाडि बाट सानो मेरो कान मा ठोकिन्छ । " आज केको बन्द रहेछ ।" मैले पनि पछाडि नहेरि भनीदिए " खै माओबादि ले चक्का जाम गरेको रे" फेरि उनि बोलि " तपाई कहाँ सम्म पुग्ने हो नि ।" " चक्रपथ सम्म" छोटो उत्तर दिए, अनि पछाडि हेरे त उनि नै पो रहेछ । फेरि उनि बोलि " तपाई चाबहिल मा नै बस्नु हुन्छ होइन " " हो नि मैले तपाई लाई धेरै पटक देखेको छु त्यो गल्ली मा ।" "ए हो र" "हो नि" म एक हिसाब ले खुसी पनि थिए । सोचे आज को बन्द गर्ने मान्छे लाइ मन मन धन्यबाद दिए । "तपाई को नाम भन्न मिल्छ" मैले जिज्ञासा राखे " किन नहुनु म दुर्गा शनराईज बैंक मा क्यासियर मा काम गर्छु अनि तपाई नि " ए म एउटा फाईनन्स म मेनेजर काम गर्दैछु ।" " अनि तपाई को नाम " दिपक अनि तपाई को घर यतै हो को कठ्मान्डौ बाहिर?" यति बेला हामि धुम्बाराहि मा आईपुगि सकेको थियो । अनि मन मन सोचे बाटो अझै लामो भए पनि हुन्थ्यो नि । कमसे कम सबै कुरा गर्न त पाउथ्यो । अनि सबै कुरा गर्दै गए । उनि साच्चि कै दुर्गा जस्तै थिई हसिलो अनुहार, मधुर आवाज। मलाई हिडाई को कुनै दुखै छैन झन खुसि पो थिए । उनको सबै कुरा हरु सोध्दै गए उनि पनि भन्दै थियो । बेला बेला मा मलाई पनि सोध्दै जन्थी । फेरि मैले सोधे " तपाई यहाँ को को नि " " यहा म अनि मेरो श्रीमान मात्र गाँउ मा त म गएको नै छैन। हाम्रो भर्खर लभ म्यारिज भाएको घर बाट स्विकारेको नै छैन । त्यसैले घरमा गाको छैन । खै कैले बोलाउछ थाहा नै छैन ।" अनि म बिनाकारण चिन्तीत भए र चुप लागेर छुटिने प्रयास गर्न खोजे । हुनत उन्को केहि पनि गल्ति छैन अनि मेरो पनि सोचे मेरो भाग मा अरु कोहि छ । उनि मलाइ सोध्दै थिई " तपाई को बिहे त भएको छैन होला है । " अ छैन"" किन नगर्नु भाको नि" छोटो जवाफ दिए " केटि नै पाएन" " तपाई जस्तो लाई केटि पाएन भन्दा त पत्याउन नै गारो भो " " अँ खै साईत नै नपरेको होला " भन्दै म छुटिए उनि भन्दै थिई भरे पनि गाडि चल्दैन होला संगै जानु पर्छ। " यति छोटो समय मा हामि यति नजिक भएको थियो कि जुन कल्पना नै गर्न सकिन । बर्षौ देखि को गफ गर्ने सपना पनि पुरा भो भन्दै सरासरि अफिस पुगे । टेन्सन मुड मा....................

मन भित्र

2009-05-13T23:28:00.000-07:00

मन भित्र उर्लिएका
भाबना हरुलाई पोखनु सकेको भए !
पोखरी मा जमेको पानी
खहरे झै बगे जस्तो अनुभब हुन्थ्यो होला !
मुटु भित्र निसासियको धुकधुकीफेरी आफ्नै गतिमा चल्थ्यो होला !

मध्यरातमा निद हराउदै
लाखौ कल्पनाका बेगहरु सङ्ग सङ्घर्श गर्नु पर्दैन थियो होला !
मस्त निद्रामा निदायर
सपनाको दुनियामा हात् तिम्रो सामउदै
खुसिमा रमाही रहेको हुन्थे होला !

तर,
न त साथ तिम्रो रहयो ,
न त मनका पिडा पोखन नै सके !
तेसैले,
फेरि आज सधै झै तारा हेरेर
मध्य रातमा
तिम्रो यादमा एक्लै टोलाहि रहे

वनै खायो डँढेलोले

2009-05-13T22:18:00.000-07:00

वनै खायो डँढेलोले
मन खायो त्यै मोरीको पापी मायाले

वनै खायो डँढेलोले
मन खायो त्यै मोरीको पापी मायाले

आधा राति ब्युँझिएर गाऊँ-गाऊँ लाग्छ
डाँफे सरी बोल हालेर
भोक पनि छैन मलाई तिर्खा पनि छैन
मन बुझाउने के के बारेर
खोला सुक्यो खडेरीले
यो ज्यान सुक्यो बैगुनीको आशै आशले

हसाइँमै दच्कियो कि बरै आँखा मेरो
त्यो मायाको छैन बगर
परेलीमै अल्झियो कि कठै मुटु मेरो
कति राम्रो गर्नी बाचल
बाली लग्यो असिनाले
यो ज्यान लग्यो बैमानीको छिर्के मायाले

शब्द- कालीप्रसाद रिजाल
स्वर - फत्तेमान
संगीत - नारायण गोपाल

मन उदास छ

2009-05-13T22:11:00.000-07:00

"ऐले पनि म तिम्रैबारेमा सोचिरहेको छु !" मेरो मोबाइलको इनबक्समा उसको नयाँ म्यासेज देखापर्छ । "तिमीसँग कुरा नगरे निद्रै लाग्दैन अचेल !" म टेबलघडीमा आफ्नो नजर दौडाउँछु । यतिखेर रातको १ बजिरहेको छ ।
गर्मीका यी उखरमाउला रातहरू जबजब छटपटीमा अनिँदै बित्छन्, तब मनमा अनेकौँ उडन्ते कल्पनाले डेरा जमाउँछन् । अचेल म यस्तै मनोदशाबाट गुजि्ररहेकी छु । ऊसँगको एसएमएस संवादले रातलाई अलिक छोट्याइदिएको छ ।
"म तिमीलाई निकै मिस गररिहेको छु !" सुरुवात उसैले गर्छ किनभने ऊ जान्छ म हार्न चाहन्नँ अर्थात् म आफ्ना भावनाहरूलाई गजबसँग नियन्त्रण गर्न सक्छु ।
"साँच्ची ?" म हतार-हतार म्यासेज टाइप गर्छु, "सायद तिमी ठट्टा गररिहेका छौ ।"
"सत्ते ! म ठट्टा गररिहेको छैन । म तिमीलाई अहिले नै भेट्न चाहन्छु ।"
"के तिमी मेरो होस्टलको पर्खाल चढ्न सक्छौ ?"
"हा हा हा !!! जाबो पर्खाल ? म तिम्रो कोठासम्मै आउन सक्छु ।"
"बहादुर रहेछौ ... तर भैगो धृष्टता नगर ।"
"किन डर लाग्यो ?"
"होइन, माया लाग्यो ।"
एसएमएसको यो चरणसम्म आइपुग्दा ऊ निकै रोमान्टिक भइदिन्छ ।
"के तिमीले कसैसँग प्रेम गरेकी छौ ?"
"छु नि, प्रेम नगरी जीवनको सम्पूर्णता अनुभव हुनै सक्दैन," म अलि बढ्तै फिलोसोफिकल बन्छु, "जीवनको सबैभन्दा सुन्दर चीज नै प्रेम हो ।"
"हा हा हा !!!" ऊ म्यासेजमा स्माइली जोडेर पठाउँछ । "तर, तिमी कसैलाई प्रेम गर्दिनौ, खास भन्ने हो भने तिमी आफँैलाई पनि प्रेम गर्दिनौ । कैयौँ महिनादेखि रात-रातभर अनिँदै बसेर तिमी आफ्नो निद्रा बिथोलिरहेकी छौ ।"

छात्राबासको फराकिलो कोठा । हावा राम्ररी छिर्ने झ्याल । झ्यालको दायाँपट्ट िहावामा हल्लिरहेको कलेजको क्यालेन्डर, त्यसको ठीकमुनि एउटा सिंगलबेड, आडैमा बगल मिलाएर राखिएका कुर्सी, टेबल र टेबलमाथि एक कम्प्युटर । मुड अन हुँदा म आफ्नो कोठा चिटिक्क मिलाएर राख्छु तर प्रायःजसो मेरो मुड अफ नै रहन्छ बिनाकारण ।
कहिलेकाहीँ मुडफ्रेस गर्न म आफ्नो जिमेल एकाउन्टमा छिर्छु । मेलले इनबक्स भरएिको हुन्छ ।
"के म फेसबुक एल्बमबाट तिम्रा फोटाहरू डाउनलोड गर्न सक्छु ?"
"के तिमी तिम्रा नांगा तस्बिरहरू मलाई पठाउन सक्छ्यौ ?"
"के म तिम्रो प्रेमी बन्न सक्छु ?"
"के तिमी मसँग एकरात बिताउन सक्छ्यौ ?"
"बेसोमती मोराहरू !" म उनीहरूलाई मनमनै गाली गर्छु र झ्यालमा गएर उभिन्छु । रातको यो सन्नाटामा झ्यालमा उभिएर सुनसान सडक नियाल्दा मन झनै उदास हुन्छ । यदि कवि भइदिएको भए म दर्जनौँ कविता कोरसिकेकी हुन्थेँ ।
प्रायः साँझ ढल्कँदै जाँदा मनको रित्तोपना पनि बढ्दै जान्छ । दर्जनौँ प्रेमीहरूबाट घेरएिर पनि कति एक्लै बाँचिरहेकी छु म । प्रेममा विश्वास नगर्ने म हरक्षण प्रेम गररिहेकी छु, फरक-फरक व्यक्तिहरूसँग । ...अर्थात् यसो पनि हुनसक्छ म उनीहरूलाई प्रेम गररिहेकी छैन, उनीहरूको आँखामा कसैलाई खोजिरहेकी छु ।
कुनै एक मध्यान्ह, अंग्रेजी साहित्यका सेकेन्ड ह्यान्ड फिक्सन बुकहरू खोज्दै भृकुटीमण्डपका पुस्तक पसलहरू चहाररिहँदा सेलफोनमा एसएमएस टोन बज्छ । म म्यासेज चेक गर्छु । "सायद तिमी कतै हराइरहेकी छौ यतिखेर अथवा मेरो कुराले बढ्तै सिरयिस बनिरहेकी छौ," कुनै प्रेमीले आफ्नी बेखुस प्रेमिकालाई फकाउन आफ्ना भावनाहरू राम्ररी टाइप गरेर पठाएको छ, "म तिम्रा सम्पूर्ण दिक्दारीहरू हटाएर तिमीलाई खुसी राख्न सक्छु ।" मभित्र एउटा गजबको स्फुर्ति देखापर्छ । म म्यासेज चेक गर्दागर्दै नहाँसी रहन सक्दिनँ । जोसुकै किन नहोस्, निकै भाग्यमानी छे मोरी यति धेरै माया गर्ने प्रेमी फेला पारेकामा ।
"महासय !" म फटाफट म्यासेज टाइप गर्छु र सेन्ड गर्छु, "तपाईंकी प्रेमिका अझै खुसी छैनन् किनभने तपाईंको म्यासेज बीचमै हराएको छ उनको मनजस्तै ।"
यसरी ऊसँग मेरो एसएमएस यात्रा सुरु हुन्छ र ऊ मेरो मोबाइल प|mेन्ड हुन्छ ।

मुड अफ हुँदा अचेल म ऊसँग एसएमएस संवाद गर्छु । ऊ मसँग आफ्नी प्रेमिकाको सुन्दरताको चर्चा गर्दैन । म ऊसँग आफ्ना एकझुन्ड प्रेमीहरूको कुरा उप्काउँदिनँ । प्रायः म ऊसँग मनको कुरा गर्छु ।
"बुझ्यौ, कहिलेकाहीँ मन निकै खाली हुन्छ । केही हराएजस्तो, केही गुमाएजस्तो ।"
"बुझेँ !" ऊ सधैँजसो जिस्कने मुडमा हुन्छ, "उता तिम्रो मन खाली हुँदा यता मेरो मन छचल्किरहेको हुन्छ । सायद तिम्रो मन मेरो मनसँग मिसिइरहेको छ ।"
"के तिमी जिस्किरहेका छौ ?"
"होइन म सत्य बोलिरहेको छु । कतै रिित्तँदा कतै भरिनै पर्छ ।"
"हुनसक्छ । सायद त्यसैले यता म उदास हुँदा उता तिमी हाँसिरहेका छौ ।"
यो मोडमा आइपुग्दा ऊ प्रायः गम्भीर हुन्छ ।
"के तिम्रो मन साँच्चिकै उदास छ ?"
"सत्ते ! ग्लुमी सन्डे जत्ति नै । खास भन्ने हो भने त्यसभन्दा पनि बढी । छात्राबास, कलेज, क्यान्टिन, लाइब्रेरी र फिलोसोफीका ठेलीहरू । एक हूल प्रेमी र तिनका अतृप्त आँखाहरू । सडक, गल्ली, भीडभाड र चर्का हल्लीखल्लीहरू । सबथोक निरर्थक । सब झर्कोलाग्दा । कतै मन नअडिने । कतै गन्तव्य नभेटिने ।"
अचेल उसले मेरो निकै ख्याल गर्न थालेको छ । झरी पररिहेका अल्छीलाग्दा दिनहरूमा सिरकभित्र पसेर गि्रक फिलोसोफीमा हराइरहँदा ऊ अचानक मेरो मोबाइलको रङि्टोन बजाइदिन्छ, "पार्कमा घुम्न जाने ? पानीमा रुझ्दै घुम्दा निकै रमाइलो हुन्छ ।"
कहिलेकाहीँ दरबारमार्गमा फराकिला सडकपेटीमा एक्लै बरालिइरहँदा ऊ अचानक एसएमएस गर्छ र सोध्छ, "के तिमी मसँग अमेरकिन सेन्टर जान्छ्यौ ? अक्सफोर्ड युनिभर्सिटीका विद्यार्थीहरू अगस्ट स्ट्रिङ्वर्गको निकै घतलाग्दो नाटक मिस जुलीको स्टेज सो गररिहेका छन् ।
म कहिल्यै जाँदिन । ऊ ज्यादा जिद्दी गर्दैन किनभने ऊ जान्दछ मलाई कसैले विवश गर्न सक्दैन ।

झरीले रुझाएको हरियो चौर, आधा उघ्रिएको नीलो आकाश, हावाको मसिनो झोँक्कामा यताउता हल्लिरहेका अशोकका पातहरू । गृष्मको लगभग अन्त्यतिरको एक शनिबार काठमाडौँको भीडभाडभन्दा अलि टाढै एउटा शान्त पार्कमा उसलाई पहिलोपटक भेट्दा म खुसीले निकै उत्तेजित हुन्छु ।
"हेल्लो मोबाइल फ्रेन्ड !" खजमजिएको कपाल र अनिँदा आँखाहरू लिएर करबि पाँच फिट आठ इन्च अग्लो आकृति मेरो अगाडि ठिँग उभिँदा म बगैँचाका चराचुरुंगीलाई चारो खुवाइरहेकी थिएँ । ऊ यति जोडले बोलेको थियो कि चारो टिपिरहेका चराहरूसमेत तर्सिएर भुर्र उडेका थिए ।
"तिमी त ठ्याक्कै बीपीकी सुम्निमा जस्तै रै'छौ नि !" बाँकी रहेको चारो भुईंभर िछरेर आराम बेञ्चतिर लम्कँदा ऊ त्यति भनिसक्छ । "केमेस्ट्रीका झन्झटिला फर्मुलाहरू कण्ठ गर्न नसक्दा म बीपीका कथाहरू पढेर बस्थेँ । त्यतिबेला मैले बीपीकी सुम्निमालाई तिमीजस्तै कल्पना गरेको थिएँ," साइन्सको विद्यार्थी ऊ साहित्यमा समेत राम्रो दख्खल रहेको प्रस्ट हुन्थ्यो ।
"के तिमीचाहिँ सोमदत्त ?" निकै बेरदेखि मुस्कुराइरहेको ऊ मेरो प्रश्नले खित्का छाडेर हाँस्छ । हाँस्दा उसको आँखामा अनौठो चमक देखिन्छ ।
"तिम्रा कुरा कति रमाइला ! जहिले पनि सुनिरहुँ लाग्ने । म तिमीलाई कहिल्यै बिर्सन सक्दिनँ ।" ऊ एकाएक गम्भीर हुन्छ, "के तिमी कसैसँग प्रेम गछ्र्यौ ?"
"अँ," म टाउको हल्लाउँछु । प्रायः यस्तो बेला मलाई बोल्नै मन लाग्दैन । खासमा मेरा कुनै प्रेमीहरू छैनन् । अझ भनौँ, म कसैलाई प्रेम गर्न सक्दिनँ । चाहेरै पनि कसैमा मन अडाइरहन सक्दिनँ ।
"अनि तिमी नि ?" मैले उसलाई त्यही प्रश्न गर्दा हावाले खसाइरहेका शिरीषका नीला फूलहरू हेर्दै ऊ कतै हराइरहेको थियो । उसले नसुनेकाले मैले प्रश्न दोहोर्‍याएकी थिएँ ।
"प्रेम !" ऊ एकछिन घोरन्िछ र भन्छ, "बुझ्यौ, प्रेम धेरैपटक हुन्छ, धेरै जनासँग," मैले खोजेको प्रश्नको जवाफ यो थिएन तैपनि म टाउको हल्लाउँछु । "तर, बिनाकारण कोही कसैलाई प्रेम गर्दैन । प्रत्येक प्रेममा स्वार्थ हुन्छ ।" उसले त्यो निकै घतलाग्दो अन्तिम वाक्य बोल्दा म उसकी प्रेमिकाबारे सोचिरहेकी थिएँ ।
"आफ्नी प्रेमिकाबारे पनि केही त भन," आरामबेञ्चमा पल्टिएर आफ्ना बैँसालु दिनहरूको सम्झनामा हराइरहेका बूढाबूढीहरूको आडैबाट हिँड्दा म उसलाई फेर िप्रश्न गर्छु, "जसका लागि म्यासेज टाइप गरेर तिमीले मेरो इनबक्समा पठाएका थियौ ।"
"हा हा हा !!! त्यो म्यासेज मैले तिम्रैलागि पठाएको थिएँ ।"
"सत्ते ?"
"अँ, उसलाई त मैले अर्कै म्यासेज पठाइहालेँ नि, ढिलो भएकामा माफ मागेर ।"
"कस्तो फटाहा तिमी त !"
"किन ?"
"मैले त अर्कै सोचेकी थिएँ ।"
"के सोचेकी थियौ ?"
"त्यो म्यासेज तिमीले मेरैलागि पठाएका थियौ," मेरो आवाज लगभग रुञ्चे थियो ।
"भनिहालेँ नि, त्यो एसएमएस तिम्रैलागि थियो ।"
"भैगो मसँग नबोल तिमी फटाहा ।"
धुपीको बोटमा छलिएर माया गररिहेका प्रेमीहरूको छेवैबाट हिँडेर म अलि पर्तिर जान्छु र माउसँगै उडिरहेका परेवाका बचेराहरूलाई सुसेल्न थाल्छु । तर्सिएर उनीहरू झन् परपर उड्न थाल्छन् ।
"के तिमी मसँग साँच्चिकै रिसायौ ?" ऊ मेरो छेउमै आइपुग्छ र लगभग छोइएर उभिन्छ, "एक हूल मान्छेको भीडमा अचेल मलाई तिमी मात्र मन पर्छ ।"
"अनि, तिम्री प्रेमिका ?"
"ऊ मसँग अस्ट्रेलिया जान चाहन्छे । म स्टुडेन्ड भिसामा, ऊचाहिँ डिपेन्डेन्ट । काम गरेर ऊ मलाई पढाउन चाहन्छे । ऊ मलाई निकै माया गर्छे । आफैंलाई भन्दा पनि बढी ।"
"तर, तिमी त निकै उदास देखिन्छौ नि ?" यसपालि पनि उसले मेरो प्रश्न सुनेन र मैले फेर दोहोर्याएर सोधिनँ ।
फर्कंदा ऊ र म दुवै मौन थियौँ ।
साँझ कैयौँ महिनापश्चात् पुनः झ्यालमा उभिन्छु र सुनसान सडकतिर नियाल्छु । सबथोक उही लाग्छन्, उस्तै पुराना । धूलोले छोपिएका दाडिमका एकजोडी रूखहरू, अव्यवस्थित तारहरूले बेरएिका बिजुलीका खम्बाहरू, टाढा कतै रेस्टुराँबाट आइरहेको गीतको मधुरो आवाज...।
"सत्ते ! आज मन फेरि उदास छ ।"

- साभार

एक फूल झरेर के भो?

2009-05-13T22:09:00.000-07:00

एक फूल झरेर के भो? जब सात बहार आउँछ
यो मन रहिरहे धेरैको प्यार आउँछ

मदहोसको लागि केवल मदिराकै के जरुरत?
यो रात जगमगाउन ताराकै के जरुरत?
मैले उज्यालो चाहे चन्द्रै हजार आउँछ
यो मन रहिरहे धेरैको प्यार आउँछ

फुर्सद भएन कहिले रुनलाई फूल झर्दा
आँसु बनेन पानी दुई आँखाबाट गिर्दा
जीवनमा प्रीतको हलचल सय बार बार आउँछ
यो मन रहिरहे धेरैको प्यार आउँछ

शब्द - राममान तृषित
स्वर - तारादेवी
संगीत - शिवशंकर मानन्धर

आफनै नै टाढा

2009-05-01T00:01:00.000-07:00

खोज्नु मात्र जिवन भए
सुख मात्र खोजी दिन्थे ।
रोज्नु मात्र जिवन भए
खुसी मात्र रोजी दिन्थे

तर
खोजे जस्तो जिवन हजुर
हुन्न रहेछ यहाँ
रोजे जस्तो जिवन हजुर
पाईन्न रहेछ यहाँ

के अर्थ खै जिन्दगी को
आफन्तै नै टाढा हुन्छ ।
बिर्सन खोजे भने
मन मा झन गाढा हुन्छ ।

कसलाई आफ्नो भन्नु खै
आफन्तैले धोका दिन्छ ।
जति माया दिए पनि
चोटै चोट को पोका हुन्छ ।

मेरी उनि .............

2009-04-29T00:59:00.000-07:00

बिहानी को परिलो घाम बाक्लो कपडा लगाएर गन्तब्य तिर लम्किएको मान्छे । भर्खर मात्र होला घामले मन छुने गरी तातो भएको अनि त्यहि तातो घाम सँग रमाउन र केही बोझिलो मनलाई शान्त पार्न डाँडा तिर लम्किदै वा भनौ एक्लै एकन्तमा रमाउने बानी परेको छ । आजभोली, खै किन हो एक्लै बस्दा नै मन आनन्दीत जस्तो हुन्छ माघ को महिना चिसो अलि बढि छ । जता पनि चङ्गा उडाउने र घाममा रमाउने मान्छेको चाप अली बढि छ । तर म अरु भन्दा फरक सोच् मा छु । म आफ्नो मन् लाई डुलाउने र मन को घाउ मेटाउन त्यहि डाडाको कुना मा बस्छु।

सुखी सन्सार, खुसी मन लाग्थ्यो कति रमाईलो छ जिवन् कति सुन्दर छन दिन हरु, जब कोपिला मेरो साथ मा थियीन् । मेरो दुखमा अनि खुसि मा, मेरो आशुम अनि हासो मा हरपल मेरो मन भित्र थियो । पुरानो दिनको याद् आउछ । गाउँ बाट सहर पढ्दै गर्दा उनि संगको पहिलो भेट अनि त्यहि भेट बाट एउटा राम्रो , सहयोगी र मिलनसार सथी थियो हामी । हरपल एक अर्का लाई सहयोग गरी रहन्थ्यो । एक दिन नोट सार्ने बाहानामा उसले मेरो कापी मा लेखेकी थिई । आकास र धर्ति को सम्बन्ध ```सुमुन्द्र र त्यसको पिध को सम्बन्ध ```अनि तिम्रो र मेरो सम्बन्ध `````` कोपिला । साच्चीनै भर्खर फुल्न लागेको कोपिला जस्तै थिई । नौनी भन्दा पनि कोमल मन, गुलाफ को पत्र भन्दा पनि नरम, जुन जस्तै मुस्कुराउने मुहार, अनि सधै भरि प्रयास गरिरहने प्ररिऋमी बाटुलो गहुगोरो अनुहार सायद धेरै ले उसको बारेमा भन्दा यस्तै भन्थे होला म भन्दा उनि अलिकति मात्र होचि थिई। म सोच्ने गर्थे म कति धेरै भग्यमानी छु । अनि फेरि सोच्ने गर्थे म जस्तो खुसी र सुखी यो संसार म अरु कोहि पनि छैन होला , भन्ने गर्थे । कसैले नदेखिने गरि उफ्रि उफ्रि नाची दिन्थे ।अनि धन्यबाद दिन्थे भगवान लाई । अनि भन्थे सधै भरि यस्तै खुसी बाची रहन पाँउ । "दाई चंगा किन्ने हो" एक्कासी एउटा सानो भाई ले झस्कायो मलाई " किन्दिन" छोटो जवाफ दिए। त्यो भाई ले कर गरपछि १० रुपैया मा किने। यसो यता उता हेरे केटा केटि, तन्नेरि तरुनि हरु पनि चंगा उढाई रहेको थियो ।म पनि चंगा को धागो लाई माथि मथि छोडदै थिए। फेरि सोचे कोपिला लाई पनि यस्तै माथि माथि पुगेको हेर्न मन लाग्यो अनि चंगा लाई तल झारेर कोपिला को फोटो राखेर चंगा को धागो लाई माथि मथि छोडदै थिए। फेरि सोचे कोपिला लाई पनि यस्तै माथि माथि पुगेको हेर्न मन लग्यो अनि चंगा लाई तल झारेर कोपिला को फोटो त्यहि चंगा को माथि राखेर चंगा को धागो लाई माथि माथि छडदै गए उनि धैरै माथि खुल्ला आकास मा यता उता स्वतन्त्र रुपमा घुमेको देख्द खुसी लाग्यो अनि पशुपति तर्फ फर्केर कामना गरे उनको परिवारले हाम्रो माया लाई छुटाए पनि, रुवाए पनि अबको दिन उनलाई कहिले दुख पिडा नहोस । कति खेर आखा को डिल नाघेर आसु हरु बगेछ थाहानै भएन । अनि आफै लाई सम्हाल्दै चंगा लाई माथि माथि पुर्‍याउदै गए । अरु संग दाँजे सबै भन्दा मथि मेरो थियो । म धेरै खुसि भए।

तर

मेरो चंगा को धागो छिनेर चंगा हराउन थाल्यो म त्यसको पछि लाग्न थाले । एक्कासी लडेर हात र खुटा मा रगत ले रातो भो । रगताम्य भो । म चंगा भन्दा पनि त्यहि फोटो चाहन्थे । हेर्दा हेर्दै एउटा भएको फोटो पनि छिनेर लग्यो पापी भगवान ले उनको सम्झनाको एउटा फोटो ले पनि छाडेर आकाश म बिलिन हुदा आखा बाट साउन को भेल सरि आसु बगाउनु बाहेक केहि गर्न सकिन ।

साभार गजल

2009-04-24T03:41:00.000-07:00

मेरो आधा संसारलाइ सजाऊछु भनेकी थ्यौहजूरकै छाती भित्र अटाउछु भनेकी थ्यौ ।
अधुरो छ कथा मेरो अँध्यारो छ घरपनिमायाका दीपहरु जलाउछु भनेकी थ्यौ ।
वाचा मिठो गरेकी थ्यौ, सधै सधै साथ दिने वहकिन खोजे भने सम्झाउछु भनेकी थ्यौ ।
छाया जस्तै हासो खुसी , कति दुखी यो समयतर दुःख पर्दा पनि रमाउछु भनेकी थ्यौ ।
उस्तै छौ कि वद्लियौ, सम्झन्छौ कि बिर्सीसक्यौकृसुलाइ सधै आफ्नो बनाउछु भनेकी थ्यौ ।

गाजलु आँखाले उनको सबलाई घायल गर्न सक्छ ।
नशालु मुस्कानले उनको सबलाई पागल गर्न सक्छ ।
प्रेमीलाई पागल भन्नेले हेर्नु उनको मुहारमा ,
थाहा हुन्छ कोही किन, कसैको लागि मर्न सक्छ ।
औंशीको रातमा' नि उज्यालो छ झलझली !,
थाहा थे' न उनको रुपले यती प्रकाश छर्न सक्छ ।
त्यो हात यो हातमा आए बदलिन्थ्यो जिन्दगी ,
जस्को र्स्पर्शले मृत वृक्ष फेरी सर्न सक्छ ।
न दुनियांको कुनै बन्धन, न परवाह छ समाजको
उनलाई पाउन दीपक' आफै दिपकबाट झर्न सक्छ ।

जिन्दगी यो बित्यो मेरो सधैं त्राषै त्राषमा
हरेक पलहरु काटें मैले खुशीको आशमा ।
सधैं भीडमा हराए नि आखिर हुन्छु
एक्लैजिउँदा मान्छे खोजी हिडें म्रीत लाशमा ।
एकान्तको निरश पलमा कसैको साथ खोज्छु
आखिर हुन्छु सधैं एक्लो ,शुन्य बासमा ।
यो आँखाले जहिल्यै पनि झरी नै रोज्यो
कहिले आउला रमाउने पल मीठो मधुमासमा

2009-04-16T01:28:00.001-07:00

तिम्लाई भनी पर्खि बस्दा , घाम ले पनि बिदा माग्यो

जून ताराले स्वागत गरी , सारा मानिस जाग्न थाल्यो ।

हेर्दै थियो आखाहरू , तिमी औने गल्ली हरु

छचल्किदै आसुहरू , नानी बाट भाग्न थाल्यो ।

आशमानै डूबना थिए , मन का सारा नशाहरू

सहना नसकेर भित्र भित्रै जल्न थाल्यो ।

झुक्किएधेरै पटक , तिमी aकी हो भनी

पर्खाई खुट्टा हरु , आजा आफै dhalana थाल्यो

सालिक jastai भये म त धेरै ले हेरना थाले

मर्ने रहर छैन आझै , तर आफै बलना थाल्यो ।

2009-04-16T01:28:00.000-07:00

तिम्लाई भनी पर्खि बस्दा , घाम ले पनि बिदा माग्यो

जून ताराले S

गजल

2009-04-05T03:42:00.000-07:00

धैर्य गर्दा बल्ल तल्ल आयो नया बर्ष

नेपाल भरी शान्ति होओश सबमा छाओस

पात्रो संगै फेरी दिउन हत्या हिंसा सारा

पुछिदिउन सबैले सबको , आंसूका यी धारा

नेपाल शान्ति छेत्र बनोस , पहिले भन्दा बढ़ी

सबको मनमा प्रीत बढोस पालुवा फेरे सारी

मनभरी नेपालको , नयानो माया रोपौ अब

एउटै घरका संतान हामी , नेपाली हौ सब

2009-02-18T00:28:00.000-08:00

मान्छे भन्नु के साथी
मान्छे लाई डर हुन्छ
के थाहा हदों रहेछ र खै
कसको कसलाई भर हुन्छ

आफ्नो जसलाई भने गर्थे
आफै बाट पर हुन्छ
तेसैले त आफन्त लाई
आफ्नो भन्न डर हुन्छ

सुख दुख के रै छ र
मान्छे मान्छे मा पीर हुन्छ
कोमल मुटु भन्नु मात्र
त्यस मा तिखो तीर हुन्छ

बनाऊ सुन्दर भाबिस्य भन्छु
बर्तमान मा नै भीर हुन्छ
सबै आफ्नो भन्नु मात्र
आफ़्नै देखि डर हुनछ
दीपक

गजल

2009-02-11T23:05:00.000-08:00

एक अर्कामा साटने माया , आफैभित्र पोको परी
पर्देशमा गयो तिमी मलाई यहाँ एक्लै छाड़ी
दिन बित्छ बल्लतल्ल, रात बित्नलाई भयो भरी
पर्देशमा गयो तिमी, मलाई यहाँ एक्लै छाड़ी

तिमी बिना रोएको छन, हामी सधै हिड़ने पाखा
चोइत्याई दिन्छ मनलाई, बिरहमा गाउंने भाका
उडन थालेको छ हजूर, मेरो मन पारी पारी
पर्देशमा गयो तिमी, मलाई यहाँ एक्लै छाड़ी

आफन्तले खोजेको छ गाउँगघरले पर्खेको छ
जति भुल्न खोजे पनि सम्झना झन बढेको छ
आखा बाट झर्छ हजूर बर्षे सावनको झारी
पर्देशमा गयो तिमी, मलाई यहाँ एक्लै छाड़ी

गजल

2009-02-11T00:21:00.000-08:00

जता जता भत्के पनि, मन बुझाउनु पर्ने रै 'छ
मनलाई जति थुमथुम्यौछु, आशुको भेल झर्ने रै' छ

जिन्दगीले कोल्टे फेर्ला , आशी आशमा बित्यो जीवन
फूल संग दज्थे सबै ले , काडा बनी बिझ्यो योबन
जतातेतै फाटे पनि बाच्न सिउन पर्ने रै छ
मनलाई जति थुमथुम्यौछु, आशुको भेल झर्ने रै' छ

हास्ने रहर पलाए नि छ्ण भरमा नै पहिरो जान्छ
कती समझाऊ यो मनलाई सधे इच्छा मार्ने पर्छ
आखाका यी नानिलाई मुहान बन्नै पर्ने रै' छ
मनलाई जति थुमथुम्यौछु, आशुको भेल झर्ने रै' छ

2009-02-06T02:30:00.000-08:00

यो मेरो सानो बहिनी हो । यो फोटो मैले पछि आफैले बनाको थियो ।

उनी अहिले ११ क्लास माँ पढ्दै छ ।

2009-02-06T01:47:00.000-08:00

हामी साथी हरु सबै j

2009-02-06T00:50:00.000-08:00

यो फोटो ककनी माँ पिकनिक माँ खिचेको हो । हामी साथी हरु संग मास्टर लेवल को साथी हरु गयेको थियो ।

यो मेरो प्राइबेट ब्लग हो

2009-02-05T01:06:00.000-08:00